Bajka o żabce i bocianie dla 7-latka

— Bajka do czytania —

W małym stawie, wśród trzcin i lilii wodnych, mieszkała żabka o imieniu Pestka. Pestka była bardzo ciekawska i lubiła obserwować wszystko, co działo się nad wodą. Pewnego dnia zauważyła dużego bociana, który stał na łące tuż przy brzegu.

Bocian był wysoki, miał długie nogi i ostry dziób. Pestka słyszała od innych żab, że bociany są groźne i że lepiej trzymać się od nich z daleka. Ale Pestka pomyślała: „Skąd właściwie to wiem? Może on jest inny?”.

Postanowiła podejść bliżej. Kiedy bocian zobaczył małą żabkę, zdziwił się. – Nie boisz się mnie? – zapytał cicho. – Wszystkie żaby uciekają, gdy się zbliżam. Pestka odważnie odpowiedziała: – A ty jesteś głodny? Bo jeśli tak, to może się boję, ale jeśli nie, to chętnie porozmawiam.

Bocian zaśmiał się łagodnie. – Nie, nie jestem głodny. Właśnie jadłem śniadanie – smaczne jagody z krzaka. Pestka odetchnęła z ulgą i usiadła na liściu grzybienia. – To dlaczego stoisz tutaj sam? – zapytała.

Bocian westchnął. – Bo jestem nowy w tej okolicy. Wszystkie zwierzęta mnie unikają, bo myślą, że jestem straszny. A ja naprawdę lubię spokojne rozmowy i patrzenie na gwiazdy. Pestka poczuła, że to smutne, i zaproponowała: – Możemy być przyjaciółmi! Opowiem ci o stawie, a ty opowiesz mi o niebie.

Od tego dnia Pestka i bocian – który miał na imię Borys – spotykali się każdego wieczoru. Borys uczył Pestkę, jak rozpoznawać gwiazdozbiory, a Pestka pokazywała mu, gdzie rosną najsłodsze jagody. Inne żaby patrzyły na to z niedowierzaniem, ale widząc, że Borys nikomu nie robi krzywdy, powoli zaczęły się do niego przekonywać.

Pewnego razu do stawu przyszedł lis. Chciał złapać małą kaczkę, która nie umiała jeszcze dobrze pływać. Borys natychmiast rozłożył skrzydła i zastraszył lisa, a Pestka zawołała inne żaby, by pomogły kaczce schować się w trzcinach. Od tamtej pory nikt już nie bał się bociana – wszyscy wiedzieli, że jest dobrym przyjacielem.

Kiedy zapadł wieczór, Pestka i Borys usiedli na brzegu. Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. – Dziękuję, że byłaś odważna – szepnął Borys. – Gdyby nie ty, wciąż byłbym sam. Pestka ziewnęła, przytuliła się do ciepłego piórka i zamknęła oczy. Wokół panowała cisza, tylko woda cicho pluskała, a gwiazdy mrugały do nich przyjaźnie.