Żabka i bocian, którzy zostali przyjaciółmi

— Bajka do czytania —

Nad małym, zielonym stawem, wśród szumu trzcin i tańca ważek, mieszkała sobie mała żabka o imieniu Skoczek. Skoczek był bardzo ciekawski i każdego dnia skakał po liściach lilii wodnych, wypatrując nowych przygód.

Pewnego słonecznego poranka, gdy Skoczek pluskał się wesoło w płytkiej wodzie, usłyszał głośne klekotanie. To był bocian o długich, czerwonych nogach, który przysiadł na brzegu stawu. – Dzień dobry, mała żabko! – powiedział bocian, składając skrzydła. – Jestem Borys. Szukam miejsca, gdzie mógłbym odpocząć.

Skoczek z początku się przestraszył – słyszał od innych żab, że bociany są groźne i że lepiej trzymać się od nich z daleka. Ale Borys wyglądał na zmęczonego i smutnego. – Dlaczego jesteś taki smutny? – zapytał nieśmiało Skoczek.

Bocian westchnął. – Przez cały ranek szukałem śniadania, ale wszystkie rybki poukrywały się głęboko. A moi kuzyni mówią, że żabki są najlepszym przysmakiem. Tylko ja nie chcę nikogo jeść – wolę przyjaźń niż posiłek.

Skoczek zamyślił się. – A gdybym ja ci pomógł znaleźć coś do jedzenia? – zaproponował. – Pod tym starym mostem są pyszne wodne robaczki, a w trzcinach chowają się małe ślimaczki. Pokażę ci, gdzie możesz je znaleźć, a ty obiecasz, że nie będziesz polował na żabki.

Borys ucieszył się i skinął głową. Razem przeszli przez staw – Skoczek skakał z liścia na liść, a Borys szedł ostrożnie za nim, stawiając długie nogi. Pokazał mu wszystkie kryjówki, a bocian zjadł smaczne ślimaczki i robaczki. Był najedzony i wdzięczny.

Od tego dnia Skoczek i Borys spotykali się codziennie. Bocian uczył żabkę patrzeć na świat z góry, a żabka pokazywała mu, jak cieszyć się małymi rzeczami. Inne żabki i bociany dziwiły się, ale obaj wiedzieli, że przyjaźń jest ważniejsza niż to, co mówią inni.

Kiedy zapadał wieczór, a na niebie pojawiały się pierwsze gwiazdy, Skoczek siadał na swoim ulubionym kamieniu, a Borys stał obok. – Dziękuję, że jesteś moim przyjacielem – mówił cicho bocian. – Ja też dziękuję – odpowiadała żabka. I obaj patrzyli w milczeniu na migoczące gwiazdy, czując, że świat jest piękniejszy, gdy dzieli się go z kimś.