Bajka o żabce i bocianie, którzy zostali przyjaciółmi

— Bajka do czytania —

Nad małym stawem, wśród trzcin i lilii wodnych, mieszkała mała żabka o imieniu Klementynka. Była bardzo ciekawska i uwielbiała skakać po liściach nenufarów. Każdego ranka witała słońce głośnym „kum, kum!”, a wieczorem liczyła gwiazdy. Ale był ktoś, kogo bała się najbardziej na świecie – bocian Borys, który czasem przylatywał nad staw. Żabka słyszała od innych żab, że bociany są groźne i lubią jeść żabki.

Pewnego popołudnia Klementynka skakała wesoło po łące, gdy nagle zobaczyła ogromny cień. To był bocian Borys! Żabka zamarła i schowała się pod dużym liściem. Serce biło jej bardzo szybko. „Kum, kum, co teraz?” – pomyślała, drżąc ze strachu.

Bocian Borys powoli podszedł bliżej i zobaczył, że liść się trzęsie. „Hej, kto się tam chowa?” – zapytał łagodnym głosem. Klementynka nie odpowiedziała, ale liść zatańczył jeszcze bardziej. Bocian uśmiechnął się i powiedział: „Nie bój się, nie zrobię ci krzywdy. Szukam tylko jagód na kolację.”

Żabka wyjrzała spod liścia jednym okiem. „Jagód? A nie żabek?” – zapytała nieśmiało. Bocian zaśmiał się cicho: „Nie, nie, ja jem tylko owoce i nasiona. Żabki to tylko w bajkach dla małych bocianków.” Klementynka odetchnęła z ulgą i wyskoczyła z kryjówki.

Od tego dnia Klementynka i Borys spotykali się nad stawem. Bocian uczył żabkę, jak patrzeć na świat z góry, a żabka pokazywała mu, jak skakać po liściach. Czasem razem liczyli gwiazdy i opowiadali sobie historie. Inne żabki patrzyły na nich z niedowierzaniem, ale Klementynka wiedziała, że przyjaźń jest ważniejsza od strachu.

Pewnego wieczoru Borys powiedział: „Wiesz, Klementynko, myślałem, że wszystkie żabki są takie same, ale ty jesteś wyjątkowa. Dziękuję, że dałaś mi szansę.” Żabka uśmiechnęła się i odpowiedziała: „A ja myślałam, że wszystkie bociany są groźne, ale ty jesteś miły. Dziękuję, że jesteś moim przyjacielem.”

Zapadła noc. Nad stawem zrobiło się cicho i spokojnie. Klementynka usiadła na swoim ulubionym liściu, a Borys stanął obok na jednej nodze. Patrzyli w niebo pełne gwiazd. „Czas spać, przyjacielu” – szepnął bocian. Żabka ziewnęła i zamknęła oczy. Śniło jej się, że razem z Borysem tańczą w blasku księżyca.