Żabka i Bocian – przyjaciele z łąki

— Bajka do czytania —

Na skraju zielonej łąki, tuż obok małego stawu, mieszkała sobie maleńka żabka o imieniu Skoczek. Każdego dnia Skoczek uwielbiał skakać po liściach lilii wodnych i pluskać się w chłodnej wodzie. Pewnego słonecznego poranka usłyszał dziwny odgłos – kle, kle, kle – i zobaczył ogromnego, białego bociana, który stał na jednej nodze tuż nad brzegiem stawu.

Skoczek przestraszył się, bo bocian był wysoki i miał długi, ostry dziób. „Ojej, czy on mnie zje?” – pomyślała żabka i szybko schowała się za trzciną. Ale bocian, który nazywał się Bolek, uśmiechnął się przyjaźnie i powiedział: „Nie bój się, mała żabko. Ja tylko szukam przyjaciela do zabawy. Nie jem żab, które są moimi sąsiadami!”

Skoczek ostrożnie wyszedł z kryjówki. „Naprawdę? A ja myślałem, że wszystkie bociany chcą zjeść wszystkie żabki!” – zawołał zdziwiony. Bolek zaśmiał się cicho: „Każdy jest inny, Skoczku. Niektórzy bociany lubią żabki, ale ja wolę jeść jagody i robić sobie z nich kolorowe korale.”

Od tego dnia żabka i bocian spędzali razem czas. Skoczek uczył Bolka, jak skakać po liściach, a Bolek pokazywał Skoczkowi, jak latać wysoko nad łąką. Razem śmiali się i bawili, a ich przyjaźń stawała się coraz silniejsza.

„Widzisz, Skoczku?” – powiedział Bolek pewnego wieczora, gdy słońce zachodziło nad stawem. „Gdybyśmy od razu się nie polubili, nigdy nie dowiedzielibyśmy się, jak fajnie jest być razem. Każdy wygląda inaczej, ale w środku wszyscy mamy serca pełne dobroci.”

Skoczek przytulił się do przyjaciela i szepnął: „Masz rację, Bolku. Już nigdy nie będę oceniał kogoś po tym, jak wygląda. Ważne, jaki jest naprawdę.”

Gdy zapadła noc, obaj przyjaciele usiedli na brzegu i patrzyli w niebo pełne gwiazd. „Dobranoc, Skoczku” – powiedział Bolek. „Dobranoc, Bolku” – odpowiedziała żabka, zamykając oczy i zasypiając spokojnie pod blaskiem księżyca.