Żabka Skaczka i tajemnica cichego stawu

— Bajka do czytania —

Nad brzegiem małego, zielonego stawu mieszkała żabka o imieniu Skaczka. Skaczka była bardzo mała, a jej skóra lśniła jak szmaragd w promieniach słońca. Każdego ranka wyskakiwała z wody, by przywitać się z ważkami i kropelkami rosy.

Skaczka uwielbiała skakać. Skakała na lewo, skakała na prawo, skakała dookoła trzcin i lilii. Ale pewnego dnia, gdy skakała najszybciej jak umiała, wpadła prosto w gąszcz sitowia i zaplątała się w liście.

– Och! – westchnęła. – Dlaczego zawsze się śpieszę? – zapytała samą siebie, gdy z trudem wyplątywała się z zielonych nici.

Wtedy usłyszała cichy głos. To była stara żaba Mądrala, która siedziała na kamieniu i uśmiechała się spokojnie. – Skaczko, czasem warto zwolnić. Usiądź ze mną i posłuchaj, co mówi staw – powiedziała.

Skaczka usiadła obok Mądrali. Zamknęła oczy i zaczęła słuchać. Najpierw usłyszała tylko własne szybkie serduszko. Potem – plusk wody, potem – cichy śpiew ważki. A potem – nic. Ciszę. I w tej ciszy poczuła, że jest szczęśliwa.

– Czy ty też słyszysz? – szepnęła do Mądrali. – Tak, Skaczko. To cisza stawu. Mówi ci, że nie musisz zawsze skakać. Możesz po prostu być – odpowiedziała stara żaba.

Od tego dnia Skaczka co wieczór siadała na swoim kamieniu i słuchała ciszy. A potem, gdy gwiazdy pojawiały się na niebie, kładła się na liściu lilii, zamykała oczy i zasypiała spokojnie, wiedząc, że jutro znów będzie dzień pełen skoków – ale też pełen ciszy.

I tak każdej nocy, gdy księżyc srebrzył staw, mała żabka Skaczka spała cichutko, a wokół niej tańczyły gwiazdy i szumiały trzciny, nucąc jej kołysankę o tym, że czasem najpiękniejsze rzeczy dzieją się wtedy, gdy zwolnimy i posłuchamy.