Skacząca Żabka i Cierpliwość

— Bajka do czytania —

W małym stawie, pod wielkim liściem grzybienia, mieszkała mała Żabka o imieniu Skoczek. Skoczek uwielbiał skakać – skakał z lilii na lilię, z kamienia na kamień, a nawet próbował skakać nad ślimakiem.

Pewnego dnia słońce świeciło tak mocno, że woda w stawie zrobiła się ciepła i leniwa. Żabka Skoczek chciała, żeby spadł deszcz, bo w deszczu najlepiej się skakało po kałużach. – Deszczu, deszczu, przyjdź! – wołała, ale deszcz nie przychodził.

Skoczek poskakał do swojej przyjaciółki Biedronki. – Biedronko, czemu deszcz nie pada? – zapytał. Biedronka uśmiechnęła się: – Musisz poczekać, Skoczku. Deszcz przyjdzie, kiedy będzie gotowy. – Ale ja nie umiem czekać! – żabka zatupała nóżką.

Żabka wskoczyła na grzbiet żółwia Ignacego. – Żółwiu, ty zawsze jesteś wolny. Jak ty to robisz? – zapytała. Żółw mrugnął okiem: – Cierpliwość, mała żabko. Wszystko przychodzi w swoim czasie. Nawet deszcz.

Skoczek usiadł na brzegu stawu i postanowił spróbować. Zamknął oczy i słuchał szumu traw. Poczuł, jak wiatr delikatnie muska jego skórę. I wtedy – kap! – pierwsza kropla spadła mu na nos. Otworzył oczy i zobaczył, że niebo robi się szare.

Deszcz zaczął padać – najpierw drobniutko, potem coraz gęściej. Żabka skakała radośnie po kałużach, a każda kropla śpiewała: – Czekałeś, czekałeś i doczekałeś! Skoczek zrozumiał, że czekanie może być miłe, jeśli się ma kogoś obok.

Wieczorem, gdy deszcz przestał padać, żabka wróciła pod swój liść. Była zmęczona, ale szczęśliwa. Położyła się na miękkim mchu i patrzyła, jak na niebie pojawiają się pierwsze gwiazdy. – Dobranoc, deszczu – szepnęła – Dobranoc, gwiazdy.

Żabka zamknęła oczy, a wokół niej zapanowała cisza. Tylko od czasu do czasu plusnęła rybka w stawie. Skoczek wiedział, że jutro znów będzie skakał, ale teraz czas spać. I tak, w cieple swoich myśli, zasnął spokojnie.