Krecik Franek i zaczarowane zabawki

— Bajka do czytania —

Daleko pod ziemią, w przytulnej kreciej norce, mieszkał mały krecik Franek. Miał mnóstwo zabawek: czerwone autko, klocki w kształcie żołędzi i pluszową myszkę. Ale dziś Franek był smutny, bo wszystkie zabawki wydawały mu się nudne.

„Mamo, nie mam się czym bawić!” – poskarżył się, sapiąc na podłodze. Mama krecica uśmiechnęła się tajemniczo. „A może zabawki czekają, aż je ożywisz swoją wyobraźnią?” – szepnęła i wyszła, zostawiając Franka samego.

Franek westchnął. Nagle z kącika dobiegł go cichutki dźwięk: „Puk, puk!”. Podniósł wzrok i zobaczył, że jego pluszowa myszka Kiwi mruga do niego okiem! „Cześć, Franku! Pobawimy się w chowanego?” – zapiszczała.

Franek przecierał oczy ze zdumienia. „Ale ty jesteś zabawką, nie możesz mówić!” – zdziwił się. „Mogę, jeśli tylko uwierzysz, że potrafię!” – odpowiedziała Kiwi i zeskoczyła z półki. Za nią ruszyło czerwone autko, które samo się toczyło, a klocki układały się w wieżę.

Zaczęli się bawić w wielkie budowanie. Franek z klocków zrobił tunel, autko wjeżdżało do środka, a Kiwi udawała strażnika. „Teraz zbudujemy zamek!” – krzyknął Franek. Klocki posłusznie skakały jeden na drugi, tworząc baszty i mosty.

Bawili się tak długo, aż Franek poczuł, że robi mu się ciepło i sennie. Ziewnął szeroko, a zabawki powoli wracały na swoje miejsca. „Dziękuję, żeście ożyły” – szepnął. „To ty nas ożywiłeś, swoją radością” – odpowiedziała Kiwi i zamknęła oczka.

Mama wróciła do norki. „Widzę, że znalazłeś sposób na nudę” – uśmiechnęła się. Franek przytulił Kiwi i powiedział: „Najfajniejsze zabawki to takie, które sami wymyślimy”. Mama pogłaskała go po głowie i otuliła kocykiem.

Na dworze zapadła noc, a nad krecim wzgórkiem zaświeciły gwiazdy. Franek leżał cichutko, słuchając oddechu swoich zabawek. Czuł, jak sen otula go miękkim futerkiem. „Dobranoc, zabawki” – wyszeptał i zasnął spokojnie.