Bajka o żabce, która szukała księżyca

— Bajka do czytania —

Mała żabka Zuzia mieszkała nad stawem, wśród zielonych liści i pachnących kwiatów. Każdego wieczoru patrzyła w niebo i widziała wielki, srebrny księżyc. Bardzo chciała go dotknąć.

Pewnego dnia Zuzia powiedziała do swojej mamy: – Mamusiu, chcę znaleźć księżyc! Mama uśmiechnęła się i odpowiedziała: – Księżyc jest daleko, ale możesz spróbować go znaleźć w swoim sercu.

Zuzia nie rozumiała, co mama miała na myśli. Wskoczyła na kamień i spojrzała w górę. Księżyc wydawał się jeszcze większy. – Pójdę go szukać! – zawołała i skoczyła w stronę lasu.

Po drodze spotkała ślimaka Henia. – Heniu, wiesz, gdzie jest księżyc? – zapytała. Ślimak powoli podniósł głowę. – Księżyc jest nad nami, ale nie można go dotknąć. Można na niego patrzeć i czuć jego światło.

Zuzia podskoczyła wyżej, ale księżyc wciąż był daleko. Usiadła na mchu i westchnęła. – Dlaczego nie mogę go znaleźć? – szepnęła. Wtedy usłyszała cichy głos: – Bo księżyc jest w twoich oczach, kiedy patrzysz w górę.

To była mała biedronka Kropka. – Kiedy patrzysz na księżyc, on patrzy na ciebie – powiedziała. – Jesteście przyjaciółmi, nawet jeśli jesteście daleko. Zuzia uśmiechnęła się i spojrzała w niebo. Księżyc świecił jasno i ciepło.

Wróciła do stawu, gdzie czekała mama. – Mamusiu, znalazłam księżyc! – zawołała. – Jest w moim sercu, kiedy na niego patrzę. Mama przytuliła Zuzię i powiedziała: – Widzisz, najpiękniejsze rzeczy są blisko nas.

Tej nocy Zuzia położyła się na liściu lilii wodnej. Księżyc odbijał się w stawie, a ona czuła się bezpieczna i szczęśliwa. Zamknęła oczy, a gwiazdy nuciły jej cichą kołysankę. Dobranoc, mała żabko.

I tak Zuzia zasnęła, wiedząc, że księżyc zawsze będzie jej przyjacielem. A ty, maleńki, też możesz zamknąć oczy i poczuć, jak księżyc świeci dla ciebie. Śpij spokojnie, dobranoc.