Bajka o wilku, który chciał być przyjacielem

— Bajka do czytania —

W głębokim lesie, gdzie drzewa sięgały aż do nieba, mieszkał mały Wilk o imieniu Bruno. Miał szarą sierść, miękkie łapy i ogon, który zawsze opadał smutno w dół. Bruno bardzo chciał mieć przyjaciół, ale wszystkie zwierzęta bały się go, bo słyszały, że wilki są groźne.

Pewnego dnia Bruno usiadł na polanie i westchnął głęboko. „Dlaczego nikt nie chce się ze mną bawić?” – zapytał cicho wiewiórkę, która przemykała między gałęziami. Wiewiórka zatrzymała się i spojrzała na niego z daleka. „Bo jesteś wilkiem, a wilki jedzą małe zwierzęta” – odpowiedziała i uciekła.

Bruno spuścił głowę. Nagle usłyszał cichy płacz. To mały zajączek Tofik zgubił drogę do domu. „Pomóż mi, proszę” – poprosił Tofik, drżąc ze strachu. Bruno podszedł powoli i delikatnie powiedział: „Nie bój się, pokażę ci ścieżkę przez las.”

Razem szli przez gęste paprocie i mchy. Bruno opowiadał Tofikowi o tym, jak lubi patrzeć na gwiazdy i słuchać szumu strumyka. Tofik przestał się bać i zaczął się uśmiechać. Gdy dotarli do norki zajączka, mama Tofika podziękowała Brunonowi i zaprosiła go na herbatkę z miodem.

Następnego dnia Tofik przyszedł na polanę z małym koszykiem jagód. „Chcesz się pobawić w chowanego?” – zapytał. Bruno z radością machnął ogonem. Razem biegali między drzewami, a potem leżeli na trawie i liczyli chmury. „Jesteś fajnym wilkiem” – powiedział Tofik.

Wkrótce inne zwierzęta zobaczyły, że Bruno jest dobry i pomocny. Sowa powiedziała: „Nie każdy wilk jest groźny, liczy się serce”. I od tamtej pory Bruno miał wielu przyjaciół. Każdego wieczoru siadali razem na polanie i patrzyli w niebo.

Kiedy zapadł zmrok, Bruno położył się na miękkim mchu, a gwiazdy mrugały do niego z góry. „Dobranoc, przyjaciele” – szepnął i zamknął oczy. W lesie zapanowała cisza, a księżyc otulił wszystkich swoim srebrnym blaskiem.

I tak każdy, kto chce być dobrym przyjacielem, może nim zostać – nawet jeśli na początku inni się go boją. Wystarczy odrobina odwagi i otwarte serce.