Bajka o żabce, która chciała fruwać

— Bajka do czytania —

Nad małym stawem, wśród trzcin i lilii wodnych, mieszkała mała żabka o imieniu Skoczek. Każdego wieczoru siadała na swoim ulubionym kamieniu i patrzyła w niebo, gdzie jaskółki i wróble wirowały wśród chmur. „Jakże im zazdroszczę” – wzdychała Skoczek. „Gdybym tylko mogła latać, zobaczyłabym cały świat z góry!”.

Pewnego dnia postanowiła, że nauczy się fruwać. Najpierw wspięła się na wysoki kamień, rozłożyła swoje małe żabie łapki i skoczyła w dół, machając nimi jak skrzydłami. Niestety, wylądowała miękko w mule, a nad głową przefrunął śmiejący się komar. „Nie tak łatwo” – mruknęła, otrzepując się z błota.

Następnego dnia Skoczek poprosiła o pomoc pająka, który tkał sieć między sitowiem. „Pająku, naucz mnie latać!” – zawołała. Pająk uśmiechnął się pod nosem. „Ja nie latam, tylko snuję nici. Ale mogę zrobić ci mały spadochron z pajęczyny, żebyś skakała bezpieczniej”. Skoczek ucieszyła się i przymocowała pajęczynę do pleców. Skoczyła z wysokiego brzegu – pajęczyna uniosła ją na chwilę, po czym opadła, a żabka wylądowała na liściu grzybienia.

Widząc to, stary żółw wynurzył głowę z wody. „Skoczku, po co ci latanie? Jesteś żabką – skaczesz najwyżej ze wszystkich zwierząt nad stawem. Spójrz, jak daleko możesz doskoczyć!”. Skoczek popatrzyła na drugi brzeg. Rzeczywiście, potrafiła przeskoczyć prawie cały staw! „Ale ja chcę zobaczyć, co jest za lasem” – odpowiedziała smutno.

Wtedy przyleciała ważka, która usiadła obok na liściu. „Słyszałam, że chcesz latać. Ja latam, ale wiesz co? Czasem zazdroszczę wam, żabkom, że możecie pływać i skakać. Każdy ma coś wyjątkowego!”. Skoczek zamyśliła się. „Może masz rację. Ale jak spełnić marzenie o zobaczeniu świata z góry?”.

„Mam pomysł!” – zawołała ważka. „Polecę nad las i opowiem ci wszystko, co zobaczę. A ty opowiesz mi, co czujesz, skacząc najwyżej ze wszystkich”. Skoczek zgodziła się z radością. Każdego dnia ważka wracała z opowieściami o górach, rzekach i łąkach, a żabka skakała dla niej najwyżej jak potrafiła, a ważka podziwiała jej zwinność.

Pewnego wieczoru, gdy słońce zachodziło nad stawem, Skoczek usiadła na swoim kamieniu i pomyślała: „Może nie fruwam, ale mam przyjaciół, którzy pomagają mi spełniać marzenia. I to jest najpiękniejsze”. Obok przysiadła ważka, a żółw i pająk uśmiechnęli się z oddali. Nad stawem zapadła cisza, a pierwsze gwiazdy zaczęły mrugać na niebie.

Skoczek ziewnęła, przeciągnęła się i szepnęła: „Dobranoc, ważko. Dobranoc, gwiazdy. Jutro znów poskaczemy i posłuchamy opowieści”. Zanurzyła się w miękkiej trawie, a sen przyszedł cicho, jak pajęczyna na wietrze. I śniła, że skacze tak wysoko, że dotyka gwiazd.