Pluszowy zajączek i tajemnica zabawkowego pudełka

— Bajka do czytania —

W pokoju Antka, na najwyższej półce, mieszkał pluszowy zajączek o imieniu Kic. Miał mięciutkie, beżowe futerko i długie uszy, które zawsze sterczały w górę.

Kic był bardzo smutny, bo myślał, że jest tylko zwykłą zabawką. Każdego dnia patrzył, jak Antek bawi się innymi zabawkami – samochodzikami, klockami i pluszowym misiem. Kic czuł się niewidzialny i niepotrzebny.

Pewnego wieczoru, gdy Antek poszedł spać, Kic postanowił wyruszyć w podróż po pokoju. Chciał dowiedzieć się, co sprawia, że inne zabawki są takie ważne. Najpierw odwiedził samochodzik Rycha, który pędził po dywanie. – Rychu, dlaczego Antek tak lubi się tobą bawić? – zapytał Kic. – Bo jestem szybki i mogę go zabrać w dalekie podróże – odpowiedział Rycho.

Kic poczuł się jeszcze smutniejszy. Potem poszedł do klocków, które układały się w wysokie wieże. – My jesteśmy ważne, bo uczymy Antka budować – powiedziały klocki. Kic westchnął i pomyślał, że on nie umie ani jeździć, ani budować.

W końcu Kic trafił do pudełka z zabawkami, które stało w kącie. Było tam ciemno i cicho. Nagle usłyszał cichutki płacz. To była mała laleczka Zuzia, która zgubiła swoją kokardkę. – Nie martw się, Zuziu – powiedział Kic i przytulił ją swoimi miękkimi łapkami. Zuzia przestała płakać i uśmiechnęła się.

Następnego dnia Antek znalazł Kica i Zuzię przytulonych do siebie w pudełku. – Och, jacy jesteście słodcy! – zawołał i zabrał ich oboje do swojego łóżka. Od tej pory Kic spał z Antkiem każdej nocy, a Antek mówił, że Kic jest najlepszym przyjacielem, bo zawsze umie pocieszyć.

Kic zrozumiał, że nie trzeba być najszybszym czy najmądrzejszym, żeby być ważnym. Czasem wystarczy być po prostu sobą i dawać innym ciepło.

Gdy zapadła noc, a gwiazdy zaświeciły na niebie, Kic zamknął oczy, tuląc się do Antka. W pokoju zapanowała cisza, a zajączek zasnął spokojnie, wiedząc, że jest kochany taki, jaki jest.