Jak Mały Zajączek Obudził Wiosnę

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie sosny miały puszyste czubki, a strumyk cichutko śpiewał, mieszkał mały Zajączek o imieniu Puszek. Miał mięciutkie, szare futerko i długie uszy, którymi nasłuchiwał każdego szelestu.

Pewnego dnia, gdy śnieg powoli znikał spod drzew, Puszek wybiegł na polanę. – Gdzie jest wiosna? – zapytał głośno. – Wszyscy mówią, że przyjdzie, ale ja jej nie widzę! Zerwał kilka suchych liści, ale wiosny nie było. – Może ją wołać? – pomyślał.

Pobiegł do Strumyka. – Strumyku, czy widziałeś wiosnę? – Strumyk zachlupotał wesoło: – Jeszcze śpi pod ziemią, mały przyjacielu. Ale czuję, że się budzi. Posłuchaj! – Puszek przyłożył ucho do ziemi i usłyszał cichutkie pukanie. To korzenie drzew budziły się do życia.

Zajączek podreptał dalej. Spotkał starą Srokę, która siedziała na gałęzi. – Sroko, ty wiesz wszystko! Kiedy przyjdzie wiosna? – Sroka przekrzywiła głowę. – Wiosna nie lubi pośpiechu. Trzeba jej dać czas i śpiewać cichą piosenkę. – I zaśpiewała: „Cyt, cyt, słońce w górze, spokojnie, jak w różanym krużganku”.

Puszek nie rozumiał słów, ale poczuł ciepło w serduszku. Usiadł na polanie i zamknął oczy. Nagle poczuł lekki wietrzyk. Otworzył oczy i zobaczył, że z ziemi wygląda malutki, żółty krokus. – Och! – szepnął. – To ty, wiosno?

Krokus uśmiechnął się do niego cieniutkim listkiem. – Jeszcze jestem mała, ale dzięki twojej cierpliwości urośnę duża i kolorowa. – Puszek przykucnął obok i delikatnie pogłaskał płatek. Wtedy na polanie pojawiło się więcej kwiatów: białe zawilce, fioletowe fiołki, a na gałęziach zakwitły bazie.

Zajączek podskoczył z radości! – Wiosna przyszła, bo na nią poczekałem! – Ale wiedział też, że nie musiał niczego wołać ani szukać – wystarczyło, że usiadł spokojnie i cieszył się tym, co przyroda mu daje. Podziękował Strumykowi i Sroce, a potem wrócił do swojej norki.

Wieczorem mama Zajączka przytuliła go. – Puszek, jesteś odważny i cierpliwy. Wiosna zawsze przychodzi, nawet gdy jej nie widzimy. Przykryła go miękkim kocykiem z siana, a przez okno wpłynął zapach pierwszych bzów. – Teraz pora spać – szepnęła. – Dobranoc, wiosenny odkrywco. – I mały Zajączek zasnął, a w jego śnie kwitły tysiące kwiatów, cicho i bezpiecznie.