Bajka o ptaszku, który nauczył latać

— Bajka do czytania —

Pewnego dnia mała Zosia znalazła w ogrodzie małego wróbelka. Ptaszek miał zranione skrzydło i nie mógł latać. Dziewczynka delikatnie wzięła go w dłonie i przyniosła do domu, by się nim zaopiekować.

Zosia przygotowała dla wróbelka miękkie gniazdko z waty i chusteczki. Nazwała go Ćwierk, bo cały czas cichutko ćwierkał, jakby mówił: „Dziękuję”. Dziewczynka karmiła go ziarenkami i podlewała wodą z małej miseczki.

Każdego dnia Zosia sprawdzała, czy skrzydło Ćwierka się goi. Po kilku dniach ptaszek zaczął machać skrzydłami i podskakiwać. Był coraz silniejszy. Zosia czuła dumę, ale w sercu pojawił się też malutki smutek.

Pewnego wieczoru tata powiedział: – Ćwierk już prawie umie latać. Wkrótce będzie mógł wrócić do nieba. Zosia spojrzała na ptaszka i pomyślała: „Jak to? Mój przyjaciel miałby odejść?”.

Następnego dnia rano Zosia otworzyła okno i usiadła na parapecie. Ćwierk usiadł jej na palcu. Dziewczynka poczuła łzy w oczach, ale wiedziała, że ptaszek musi być wolny. Szepnęła: – Leć, Ćwierku, znajdź swoje niebo.

Wróbelek machnął skrzydłami, zatrzepotał i... poleciał prosto w błękit. Krążył nad ogrodem, a potem usiadł na gałęzi jabłoni. Zaświergotał głośno, jakby mówił: „Dziękuję, Zosiu!”.

Zosia uśmiechnęła się przez łzy. Zrozumiała, że wypuszczanie nie znaczy, że kogoś tracimy. To znaczy, że dajemy mu przestrzeń do bycia szczęśliwym. A prawdziwa przyjaźń pozostaje w sercu na zawsze.

Wieczorem, gdy księżyc rozjaśnił niebo, Zosia położyła się do łóżka. Przez okno zobaczyła mały cień – to Ćwierk przyleciał na chwilę, by zanucić jej kołysankę. Dziewczynka zamknęła oczy i zasnęła spokojnie, czując w sercu ciepło i radość.