Bajka o tranku, który chciał być mistrzem

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym stawie, wśród trzcin i lilii wodnych, mieszkał mały tranek o imieniu Truś. Truś był mały, ale jego serce było ogromne, a marzenia sięgały wysoko – chciał zostać mistrzem pływania.

Każdego ranka Truś ćwiczył swoje płetwy. Machał nimi w wodzie, robił piruety i nurkował głęboko, aż do dna. Jego przyjaciele – żabka Kasia i rak Szczypiorek – często mu kibicowali. „Jesteś najszybszy w stawie!” – wołali. Ale Truś wiedział, że przed nim wielki wyścig o Złotą Lilijkę, a tam będą tranaki z całego jeziora.

Pewnego dnia do stawu przyleciała ważka Matylda z wiadomością: „Wielki Wyścig o Złotą Lilijkę odbędzie się już za tydzień!” Truś aż podskoczył z radości. „Muszę trenować jeszcze więcej!” – zawołał. I od razu popłynął na drugi koniec stawu, by sprawdzić swoją szybkość.

Podczas treningu Truś spotkał starego żółwia Hieronima, który leniwie pływał wśród sitowia. „Dokąd tak pędzisz, mały?” – zapytał żółw. „Muszę być najszybszy, żeby wygrać wyścig!” – odpowiedział Truś. Hieronim uśmiechnął się: „Pamiętaj, że w sporcie nie chodzi tylko o bycie pierwszym. Ważne, byś dobrze się bawił i miał przyjaciół u boku.”

Truś nie do końca zrozumiał słowa żółwia, ale postanowił trenować dalej. Ćwiczył codziennie, aż jego płetwy stały się silne jak wiosła. Nadszedł dzień wyścigu. Na stawie zebrały się tłumy: rybki, żabki, raki, a nawet kilka kaczek. Wszyscy czekali na start.

Gdy sędzia – stary sum – dał sygnał, tranaki ruszyły jak strzały. Truś płynął najszybciej jak umiał, ale nagle poczuł, że coś jest nie tak. Jego przyjaciel Szczypiorek zaplątał się w sznurki od starej sieci i nie mógł się wydostać. Truś stanął przed wyborem: płynąć dalej i wygrać, czy pomóc przyjacielowi.

Bez wahania Truś zawrócił i popłynął do Szczypiorka. Razem uwolnili raka z sieci. Inne tranaki już dawno dopłynęły do mety, ale Truś nie żałował. Gdy w końcu dotarł na linię, wszystkie zwierzęta biły mu brawo. „To był najpiękniejszy wyścig, jaki widziałem!” – zawołał żółw Hieronim. Truś dostał od sędziego specjalne wyróżnienie – Złotą Lilijkę za największe serce.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły migotać nad stawem, Truś leżał na liściu lilii i patrzył w niebo. Czuł się szczęśliwy. Wiedział, że prawdziwym mistrzem jest ten, kto potrafi być dobrym przyjacielem. Zamknął oczy, a wokół niego zapanowała cisza. Dobranoc, mały tranku, śpij spokojnie.

Truś zasnął, a księżyc kołysał go do snu. Woda szeptała cicho, a gwiazdy świeciły jak małe latarenki. Wszystko było dobrze.