Bajka o małej chmurce, która nauczyła się płakać z innymi

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, za siedmioma górami i siedmioma lasami, na błękitnym niebie mieszkała mała chmurka o imieniu Kropelka. Była biała i puszysta jak wata cukrowa, a jej ulubioną zabawą było puszczanie małych deszczyków na ziemię. Kropelka uwielbiała, gdy dzieci na dole podskakiwały i wołały: „O, pada! Jaka fajna chmurka!”. Ale pewnego dnia stało się coś, co zmieniło wszystko.

Kropelka płynęła sobie wesoło po niebie, gdy nagle zobaczyła małego chłopca siedzącego na ławce w parku. Chłopiec miał smutną minę, a z jego oczu kapały łzy. Kropelka zatrzymała się i pomyślała: „Ojej, dlaczego on płacze? Może zrobić mu deszczyk, żeby się uśmiechnął?”. I już chciała puścić kropelki, ale wtedy usłyszała cichy głosik.

„Nie rób tego” – powiedział wiatr, który przysiadł obok chmurki. „On nie potrzebuje deszczu. On potrzebuje kogoś, kto po prostu będzie przy nim.” Kropelka zdziwiła się: „Ale jak mam być przy nim, skoro jestem na niebie?”. Wiatr uśmiechnął się tajemniczo: „Możesz zrobić coś lepszego. Możesz stać się małą chmurką tuż nad jego głową, żeby dać mu cień. I możesz cicho szeptać: 'Widzę, że jest ci smutno. To nic złego.'”

Kropelka posłuchała rady wiatru. Zrobiła się malutka i opuściła się nisko nad chłopcem. Zobaczyła, że chłopiec trzyma w ręku zepsutą zabawkę – samochodzik, któremu urwało się koło. Kropelka poczuła w swoim serduszku coś dziwnego – jakby jej własne kropelki zrobiły się cięższe. To było współodczuwanie – umiejętność czucia tego, co czuje ktoś inny.

Chłopiec podniósł głowę i zobaczył małą chmurkę. „Hej, chmurko” – powiedział cicho. „Jestem smutny, bo mój samochodzik się zepsuł.” Kropelka nie umiała mówić, ale zrobiła coś cudownego – puściła jeden malutki, ciepły deszczyk, który spadł prosto na dłoń chłopca. To nie był deszcz ze smutku, tylko deszcz zrozumienia. Chłopiec uśmiechnął się przez łzy: „Dziękuję, chmurko. Wiem, że mnie rozumiesz.”

Od tego dnia Kropelka często zatrzymywała się nad smutnymi dziećmi. Gdy ktoś płakał, nie próbowała go rozweselić deszczem, tylko po prostu była obok. Czasem dawała cień, czasem delikatny wietrzyk, a czasem tylko patrzyła. I za każdym razem czuła w sercu to samo ciepło – bo wiedziała, że bycie z kimś w smutku to najpiękniejszy prezent, jaki można dać.

Kiedy zapadł wieczór, Kropelka wróciła na swoje miejsce na niebie. Była zmęczona, ale szczęśliwa. Spojrzała w dół i zobaczyła chłopca, który już spał w swoim łóżeczku, a obok leżał naprawiony samochodzik. Kropelka uśmiechnęła się i szepnęła: „Dobranoc, mały przyjacielu. Jutro znów będę przy tobie, jeśli będziesz mnie potrzebować.” I powoli, cichutko, zasnęła w objęciach nocy, a gwiazdy zaśpiewały jej kołysankę.