Wiewiórka Lilka i orzechy szczęścia

— Bajka do czytania —

W lesie pełnym starych dębów i szumiących sosen mieszkała mała wiewiórka o imieniu Lilka. Każdego dnia, od rana do wieczora, zbierała orzechy i chowała je w swojej dziupli. Lubiła patrzeć, jak rośnie jej skarb – jeden orzech obok drugiego, niczym małe złote monety.

Pewnego popołudnia, gdy Lilka niosła do domu wielki, lśniący orzech, usłyszała cichy płacz. To była Malinka, mała myszka, która siedziała pod listkiem i ocierała łezki. – Zgubiłam wszystkie zapasy – powiedziała drżącym głosikiem. – Nie mam nic do jedzenia na zimę. Lilka popatrzyła na swój orzech, zawahała się przez chwilę, a potem uśmiechnęła się i podała go Malince. – Weź, to dla ciebie – powiedziała ciepło.

Następnego dnia Lilka spotkała Ptaszka Gili, który trzymał skrzydło w dziwnym kącie. – Uderzyłem w gałąź i nie mogę latać – zaćwierkał smutno. – Nie dam rady znaleźć pożywienia. Lilka nie zastanawiała się długo. Pobiegła do dziupli i wróciła z garścią orzechów. – To dla ciebie – powiedziała. – Odpocznij, ja ci pomogę. I pomogła Ptaszkowi Gili zebrać miękkie listowie na posłanie.

Pod koniec jesieni Lilka natknęła się na Jeża Ignaśka, który krążył w kółko, bardzo zmartwiony. – Mój domek z liści został porwany przez wiatr, a wszystkie moje zapasy jabłek gdzieś się potoczyły – westchnął. Lilka bez wahania podzieliła się swoimi orzechami. – Zjesz je, a ja pomogę ci ulepić nową kryjówkę – zaproponowała. Ignaśkowi zrobiło się ciepło na sercu.

Nastała zima. Dni stały się krótkie, a śnieg przykrył cały las. Lilka spojrzała do swojej dziupli – zostało jej już tylko kilka orzechów. – Może nie starczy do wiosny – pomyślała z niepokojem. Ale jej niepokój nie trwał długo, bo do dziupli zapukała Malinka. – Przynoszę ci ziarenka i żołędzie, które znalazłam – pisnęła radośnie. A po chwili przyfrunął Ptaszek Gili z jagodami, a za nim przyszedł Jeż Ignaś z suszonymi borówkami.

Wszystkie zwierzęta, którym Lilka pomogła, przyniosły jej jedzenie. Dziupla wypełniła się darami – było ich więcej niż dawniej. Lilka uśmiechnęła się, patrząc na przyjaciół. – Dziękuję wam – szepnęła. – Każdy orzech, który dałam, wrócił do mnie jako coś jeszcze piękniejszego. Zrozumiała, że dzielenie się nie uszczupla radości, ale ją pomnaża.

Tej nocy Lilka ułożyła się wygodnie w swoim gniazdku z mchu. Przez okno widziała migoczące gwiazdy, a wokół niej unosił się zapach orzechów i jagód. Zamknęła oczy i pomyślała: „Jestem najszczęśliwszą wiewiórką w lesie”. Sen przyszedł szybko, lekki jak piórko, a nad lasem zapadła cicha, spokojna cisza. Dobranoc, Lilko. Dobranoc, mały przyjacielu.