Kurka, która chciała fruwać

— Bajka do czytania —

Na małej, zielonej wsi, gdzie koguty budziły słońce, a krowy żuły trawę w rytmie wiatru, mieszkała kurka o imieniu Białopiórka. Miała śnieżnobiałe piórka i wielkie marzenie – chciała fruwać jak jaskółki, które przysiadały na płocie.

Każdego ranka Białopiórka stawała na kamieniu, rozkładała skrzydła i podskakiwała, ale zawsze lądowała z powrotem w kurzu. „Może nie umiem fruwać, ale przynajmniej próbuję” – myślała, otrzepując piórka.

Pewnego dnia spotkała Kacperka, kaczora, który głośno kwakał: „Nie martw się, ja też nie latam wysoko. Ale za to świetnie pływam! Chodź, pokażę ci staw.” Białopiórka westchnęła. „Ja nawet nie lubię wody.”

Potem podeszła do owcy Marysi, która pasła się na łące. „Marysiu, jak ty to robisz, że jesteś taka puszysta?” – zapytała kurka. Marysia uśmiechnęła się: „Po prostu jem trawę i jestem sobą. Ty też jesteś wyjątkowa – masz piękne piórka i znosisz smaczne jajka!”

Białopiórka poczuła się trochę lepiej, ale wciąż tęskniła za lataniem. Wtedy z płotu zawołał ją wróbelek Florek: „Hej, kurko! Chcesz zobaczyć, jak wygląda świat z góry? Wskakuj na mój grzbiet!” Białopiórka zdziwiła się, ale zgodziła. Florek podleciał niziutko, a kurka ujrzała swoją wieś z lotu ptaka – czerwone dachy, zielone pola i błękitną rzekę.

„To nie to samo co latanie, ale i tak jest pięknie!” – zawołała radośnie. Florek odparł: „Każdy ma coś, co potrafi robić najlepiej. Ty jesteś mistrzynią w szukaniu robaczków i opowiadaniu bajek kurnikowi.”

Od tamtej pory Białopiórka nie martwiła się, że nie fruwa. Pomagała przyjaciołom, uczyła pisklęta szukać ziarenek, a wieczorami siadała na płocie i opowiadała o tym, jak wróbel zabrał ją w podniebną podróż.

Gdy zapadał zmrok, a gwiazdy rozświetlały niebo, Białopiórka wracała do kurnika. Kładła się na sianie, zamykała oczy i słyszała cichy szum wiatru. „Jutro znów będę sobą” – szeptała, zasypiając spokojnie pod ciepłym skrzydłem mamy kury.