Bajka o wróżkach i tańcu iskierek

— Bajka do czytania —

W Krainie Tęczowych Łąk mieszkała mała wróżka o imieniu Iskierka. Jej skrzydła lśniły jak krople rosy o poranku, a różdżka sypała iskierkami, które tańczyły w powietrzu jak wesołe świetliki.

Iskierka uwielbiała czarować. Każdego dnia uczyła się nowych zaklęć od starszych wróżek: jak uśpić zmęczony kwiat, jak rozweselić smutną chmurę, jak rozświetlić gwiazdy na nocnym niebie.

Ale najbardziej ze wszystkiego lubiła popisywać się. Kiedy tylko ktoś na nią spojrzał, wyczarowywała kaskady błyszczących iskierek i kolorowe fontanny. Myślała, że im więcej błyskotek, tym jest lepszą wróżką.

Pewnego dnia jej przyjaciółka, wróżka Błękitka, miała smutek: jej ulubiony krzew bzu przestał kwitnąć. Iskierka natychmiast wyczarowała mnóstwo iskierek, ale one tylko osypały się na ziemię i zgasły. Krzew nadal był szary i smutny.

Wtedy podeszła starsza wróżka Mądrolistna. Powiedziała cicho: „Iskierko, prawdziwa magia nie leży w blasku, ale w tym, co dajesz innym. Spróbuj dotknąć krzewu swoją różdżką i pomyśl o tym, jak bardzo chcesz go rozweselić.”

Iskierka zamknęła oczy i cichutko szepnęła: „Chcę, żebyś znów był piękny i radosny.” Dotknęła gałązek różdżką – i nagle z pąków wyrosły maleńkie, pachnące kwiatki. Błękitka klasnęła w dłonie ze szczęścia.

Od tamtej pory Iskierka przestała czarować tylko dla poklasku. Uczyła się, że najpiękniejsze iskierki to te, które zapalają się w sercach innych. A gdy wieczorem kładła się do łóżka, jej skrzydła mieniły się spokojnym, ciepłym światłem – jak gwiazdy na dobranoc.

A gdy już zasnęła, nad jej głową tańczyły maleńkie, ciche iskierki – tylko dla niej, bo wiedziały, że ma dobre serce. I tak każdej nocy, w Krainie Tęczowych Łąk, zapadał spokojny sen, a wróżki śniły o magii dzielenia się z innymi.