Zaczarowany pyłek Cierpliwości

— Bajka do czytania —

W Krainie Tęczowych Łąk, gdzie drzewa śpiewają a strumienie szepczą, mieszkała mała wróżka Lilka. Miała skrzydła lśniące jak poranna rosa i serce pełne ciekawości. Ale jedno jej nie wychodziło – czekanie.

Lilka uwielbiała pomagać innym. Kiedy starsza wróżka Eufrozyna siała magiczne nasiona, Lilka podbiegła. „Pomogę!” – zawołała. Eufrozyna uśmiechnęła się. „To nasionko potrzebuje wody, słońca i mnóstwa czasu, by zakwitnąć. Czy dasz radę poczekać?” Lilka pokiwała głową, choć nie była pewna co to znaczy „czekać”.

Zaraz pierwszego dnia Lilka biegała do nasionka co godzinę. „Już rośnie?” – pytała. „Jeszcze nie” – odpowiadał wietrzyk. Lilka westchnęła. Podlewała je, śpiewała piosenki i mówiła wierszyki, ale nic się nie działo. „To trwa za długo!” – mruknęła.

Wtedy przyleciała jej przyjaciółka, wróżka Klara. „Chodź, zbudujemy domek dla biedronki!” – zaproponowała. Lilka od razu się zgodziła. Zbierały patyczki, układały listki i śmiały się. Lilka całkiem zapomniała o swoim nasionku. Gdy wróciła, zobaczyła malutki zielony kiełek! Jakże się ucieszyła!

Następnego dnia znów chciała biec do kiełka, ale przypomniała sobie słowa Eufrozyny. „Może lepiej zrobię coś innego?” – pomyślała. Poszła malować obrazki z Klarą. I gdy wieczorem spojrzała, kiełek był już wyższy i miał dwa listki.

Dni mijały. Lilka zajmowała się zabawą, pomaganiem innym i rysowaniem. A nasionko rosło, rosło, aż pewnego ranka zakwitło! To był przepiękny, lśniący kwiat w kolorze złotego zachodu. W jego środku migotał pyłek Cierpliwości.

Eufrozyna pogłaskała Lilkę po głowie. „Widzisz, najmilsza? Czasem to, co najpiękniejsze, potrzebuje dni i nocy, by urosnąć. Ale jeśli nie patrzysz ciągle na zegar, kwiat sam cię zaskoczy.” Lilka przytuliła kwiat i obiecała sobie, że już zawsze będzie cierpliwa. A pyłek rozsypała po całej łące.

Gdy zapadł zmierzch, Lilka położyła się na miękkim mchu, patrząc w rozgwieżdżone niebo. Skrzydła złożyła jak kocyk, a w sercu czuła ciepło i spokój. I tak, zasypiając, słyszała szum drzew mówiących: „Dobranoc, mała wróżko. Jutro znów zakwitnie coś cudownego.”