Iskierka i tajemnica radości

— Bajka do czytania —

Na skraju kwiecistej łąki, tam gdzie rosły najpiękniejsze mlecze, mieszkała mała wróżka o imieniu Iskierka. Jej największym skarbem był mały, migoczący blask, który nosiła w dłoniach – jaśniejszy od setki świetlików. Iskierka bardzo go strzegła, bo myślała, że to tylko dla niej.

Każdego wieczoru siadała na płatku stokrotki i patrzyła, jak inne wróżki bawią się swoimi blaskami, tworząc nad łąką kolorowe łuki. Ona jednak chowała swój blask głęboko w kieszonce sukienki, bo bała się, że gdy go pokaże, to ktoś jej go zabierze.

Pewnego razu, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, do Iskierki przyleciał mały świetlik o imieniu Florek. – Czemu siedzisz samotnie? – zapytał, świecąc wesoło. – Masz taki piękny blask, a go nie używasz – zdziwił się. Iskierka spuściła wzrok i nic nie odpowiedziała.

Florek uśmiechnął się przyjaźnie. – Chodź, pokażę ci coś – powiedział i poleciał w stronę polany. Iskierka ostrożnie podążyła za nim. Na polanie zobaczyła grupkę świetlików, które tańczyły, mieszając swoje światła. Powstawały z tego złote, różowe i błękitne wiry, a wszystkie kwiaty śmiały się z radości.

– Widzisz? – szepnął Florek. – Każdy z nas ma własne światło, ale dopiero gdy je połączymy, powstaje magia. Twój blask też może dodać coś pięknego. Iskierka poczuła ciepło w sercu. Ostrożnie wyjęła swój blask z kieszonki i uniosła go do góry.

Natychmiast jego światło połączyło się z tańczącymi świetlikami. Łąkę zalała fala migotliwych błysków, a w powietrzu rozszedł się zapach wanilii i malin. Wszystkie wróżki z łąki przyleciały zobaczyć, co się dzieje. – To twoja zasługa, Iskierko! – zawołała najstarsza wróżka Liliana.

Iskierka uśmiechnęła się szeroko. Od tamtej pory każdego wieczoru dzieliła się swoim blaskiem z innymi. Im więcej dawała, tym jaśniejszy stawał się jej własny. Nauczyła się, że dzielenie się radością sprawia, że jest jej jeszcze więcej. Łąka stała się najjaśniejszym miejscem w całej krainie.

Tego wieczoru, gdy gwiazdy zaczęły mrugać na niebie, Iskierka położyła się na miękkim listku klonu. Jej blask delikatnie pulsował w rytm oddechu. Nad głową wirowały przyjazne świetliki, a wiatr szeptał jej do ucha: „Dobranoc, dzielna wróżko”. Iskierka zamknęła oczy, a gwiazdy uśmiechały się do niej. Dobranoc, Iskierko.