Wróbelek Elemelek i zaczarowane ziarenko

— Bajka do czytania —

Mały wróbelek Elemelek mieszkał na starym klonie w parku. Jego gniazdo było wygodne, a piórka lśniły w słońcu jak małe złote iskierki. Pewnego dnia, skacząc po gałęziach, znalazł coś wyjątkowego.

Pod liściem leżało małe, okrągłe ziarenko. Było złociste i świeciło jak małe słoneczko. Elemelek zdziwił się: „Ojej, jakie piękne! Zaniosę je do gniazda i będę na nie patrzył każdego wieczoru.”

Wziął ziarenko w dziób i poleciał do gniazda. Położył je obok siebie i uśmiechał się. Ale po chwili usłyszał cichutki głosik: „Czy mogę zobaczyć?” To była mała sikorka Bogusia. Elemelek zawahał się: „To moje ziarenko.”

Bogusia spuściła główkę: „Chciałam tylko popatrzeć.” Elemelek pomyślał chwilę. Przypomniał sobie, jak fajnie jest się bawić razem. „Dobrze, pokażę ci, ale tylko na chwilkę.”

Bogusia ucieszyła się i usiadła obok. Razem oglądali ziarenko, które mieniło się w słońcu. Wtedy przyleciał też mały gil Gucio. „Co to za skarb?” – zapytał. Elemelek znów się zawahał, ale potem uśmiechnął się: „Chodź, zobacz!”

I tak ziarenko oglądały trzy ptaszki. Elemelek poczuł, że dzielenie się jest przyjemniejsze niż chowanie skarbu. Nagle ziarenko lekko drgnęło i… wypuściło mały, zielony listek! „Urosło!” – zawołali wszyscy. Z listka zrobił się pęd, a z pędu małe drzewko.

Drzewko rosło coraz wyżej, aż na jego gałęziach pojawiły się nowe, złociste ziarenka. Teraz każde ptaszysko mogło wziąć po jednym. Elemelek, Bogusia i Gucio skakali radośnie. „Dziękuję, że się podzieliłeś” – powiedziała Bogusia. Elemelek odpowiedział: „Dzięki wam mam więcej przyjaciół!”

Wieczorem, gdy księżyc świecił nad parkiem, Elemelek wrócił do gniazda. Był zmęczony, ale szczęśliwy. Zamknął oczka i szepnął: „Dobranoc, małe drzewko. Dobranoc, przyjaciele.” Gwiazdy na niebie migotały cicho, a wiatr kołysał gałęzie do snu.