Wróżka Iskierka i zagubiony blask

— Bajka do czytania —

W małym lesie, gdzie rosły miękkie mchy i pachniały poziomki, mieszkała Iskierka – wróżka z lśniącymi skrzydłami. Każdego ranka wstawała wcześniej niż słońce, żeby rozsypać swój blask po listkach trawy. Iskierka uwielbiała, gdy wszystko wokół błyszczało.

Pewnego dnia Iskierka zauważyła, że jej blask staje się słabszy. Krople rosy nie iskrzyły się jak zwykle, a kwiaty wyglądały szaro. „Co się dzieje z moim blaskiem?” – zasmuciła się wróżka. Postanowiła szukać pomocy.

Poleciała do Stokrotki, mądrej wróżki mieszkającej w dziupli dębu. Stokrotka uśmiechnęła się ciepło: „Iskierko, twój blask nie znika – on czeka, byś podzieliła się nim z innymi. Daj odrobinę światła małemu biedronkowi lub śpiewaj z ptakami, a blask wróci.”

Iskierka nie była pewna, czy to prawda, ale postanowiła spróbować. Znalazła małego biedronka, który smutno siedział na liściu. „Mam dla ciebie iskierkę radości” – powiedziała i delikatnie musnęła go skrzydłem. Biedronek natychmiast rozpromieniał się i zaczął latać wesoło.

Potem poleciała do strumyka, gdzie małe rybki pływały w mroku. Iskierka rzuciła kilka swoich świetlistych drobin – woda zajaśniała, a rybki zaczęły tańczyć w blasku. Wróżka poczuła, że jej serce robi się cieplejsze.

Gdy wróciła na swoją łąkę, zobaczyła, że jej blask jest silniejszy niż kiedykolwiek. Kwiaty rozkwitły, trawa lśniła, a Iskierka tańczyła wśród nich, szczęśliwa. Zrozumiała, że dzielenie się magią sprawia, że magii przybywa.

Wieczorem, gdy gwiazdy zapaliły się na niebie, Iskierka usiadła na swoim ulubionym listku. Blask otulał ją jak miękki kocyk. „Dobranoc, lesie” – szepnęła i zamknęła oczy. Wokół zapanowała cisza, przerywana tylko cichym szumem wiatru.

A w górze, nad jej głową, świeciła jedna szczególnie jasna gwiazdka – to Iskierka rozświetliła ją swoim dobrym sercem. I tak każdej nocy małe dzieci mogą patrzeć na tę gwiazdę i pamiętać, że dzielenie się dobrem daje najpiękniejszy blask.