Bajka o wróżce, która zbierała iskierki

— Bajka do czytania —

W krainie Migotliwych Łąk, gdzie kwiaty świeciły własnym światłem, a strumienie szeptały melodie, mieszkała mała wróżka o imieniu Iskierka. Iskierka miała skrzydła jak płatki róż i włosy koloru złotego pyłku, ale najbardziej lubiła zbierać iskierki – maleńkie, ciepłe światełka, które pojawiały się, gdy ktoś zrobił coś dobrego.

Pewnego dnia Iskierka poleciała na skraj Łąk, gdzie mieszkał stary kret Ignacy. Ignacy był smutny, bo zgubił swoje okulary i nie mógł czytać książek. Iskierka chciała rzucić czar, by okulary pojawiły się same, ale przypomniała sobie, że prawdziwa magia nie polega na wielkich błyskach. Zamiast tego usiadła obok kreta i zaczęła mu opowiadać historie o gwiazdach.

Ignacy uśmiechnął się po raz pierwszy od wielu dni. – Dziękuję, Iskierko – powiedział. – Twoje słowa są jak ciepłe światełko w ciemności. Wtedy Iskierka zobaczyła, jak w powietrzu pojawia się malutka, złota iskierka. Schwytała ją do swojego słoiczka i poczuła, jak przybywa jej sił.

Kolejnego dnia Iskierka spotkała wiewiórkę Kasię, która martwiła się, że nie zdąży zebrać orzechów na zimę. Iskierka znów miała ochotę użyć czaru, by orzechy same wskoczyły do dziupli. Zamiast tego zaproponowała: – Pomogę ci zbierać! Razem pracowały szybciej i wesoło. Gdy ostatni orzech wpadł do spiżarni, w powietrzu pojawiły się dwie iskierki.

Wkrótce słoiczek Iskierki był pełen ciepłych światełek. Wróżka cieszyła się, ale czuła, że czegoś brakuje. Postanowiła odwiedzić swoją przyjaciółkę, sowę Mądrusię. – Mądrusiu – spytała – po co właściwie zbieram iskierki? Sowa zamrugała wielkimi oczami i powiedziała: – Iskierki to magia, która rośnie w sercach innych, gdy im pomagasz. To one sprawiają, że twoje skrzydła są silniejsze.

Iskierka zrozumiała, że największa magia nie tkwi w czarach, ale w drobnych gestach: w cierpliwym słuchaniu, pomocy i uśmiechu. Poleciała nad Łąki i wysypała wszystkie iskierki z słoiczka. Każda iskierka opadła na kwiaty, drzewa i zwierzęta, czyniąc krainę jeszcze jaśniejszą i cieplejszą.

Tego wieczoru, gdy księżyc rozświetlił niebo, Iskierka usiadła na swoim ulubionym liściu i patrzyła, jak gwiazdy mrugają do niej porozumiewawczo. Wiedziała, że jutro znów będzie mogła zbierać nowe iskierki – od każdego dobrego uczynku. I z tą myślą zasnęła spokojnie, a wokół niej tańczyły srebrne świetliki.

A gdy i ty zamkniesz oczy, pomyśl o swoich własnych iskierkach – o tym, jak możesz sprawić, by ktoś się uśmiechnął. Dobranoc, śpij słodko, a gwiazdy niech cię otulą ciepłem.