Bajka o wróżkach dla 5-latka: Skarb w Chmurkowym Lesie

— Bajka do czytania —

W Chmurkowym Lesie, gdzie listki mieniły się srebrem, a strumyki śpiewały cichutko, mieszkały trzy małe wróżki: Iskierka, Rosinka i Błyskotka. Każda z nich miała swój ulubiony kolor – Iskierka lubiła złoto, Rosinka zieleń, a Błyskotka błękit. Pewnego dnia znalazły na polanie tajemnicze pudełko.

Pudełko było małe, okrągłe i lśniło jak kropla rosy. Iskierka pierwsza je otworzyła. W środku nie było złota, ani klejnotów – tylko maleńkie, szare ziarenko. Wróżki zdziwiły się: „Co to za skarb?” – zapytała Rosinka. Błyskotka westchnęła: „Może to tylko nasionko?”.

Postanowiły zasadzić ziarenko na wzgórzu, gdzie słońce świeciło najdłużej. Iskierka podlewała je swym złotym pyłem, Rosinka tańczyła wokół, a Błyskotka śpiewała kołysanki. Ziarenko rosło, ale bardzo powoli. Wróżki zniecierpliwiły się: „Kiedy wreszcie zakwitnie?”.

Pewnego ranka, gdy wstało słońce, na wzgórzu pojawił się malutki, zielony listek. Iskierka aż podskoczyła z radości. „Patrzcie! Rośnie!” – zawołała. Listek rósł dalej, aż stał się krzaczkiem, a potem małym drzewkiem. Na jego gałęziach pojawiły się srebrzyste jagody.

Wróżki zerwały jagody i zaniosły je do chatki. „Jakie pyszne!” – zachwycała się Rosinka. „I słodkie!” – dodała Błyskotka. Iskierka uśmiechnęła się: „To nie był zwykły skarb, to było drzewo przyjaźni. Każda z nas dała mu coś od siebie, i teraz mamy coś dla wszystkich.”

Od tej pory wróżki opiekowały się drzewkiem. Kiedy przychodziły inne leśne stworzenia, częstowały je jagodami. Wiewiórki, ptaszki i małe krasnale przychodziły na polankę i bawiły się razem. Drzewko rosło, a wróżki nauczyły się, że największym skarbem jest dzielenie się z innymi.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc wstał nad lasem, Iskierka powiedziała: „To drzewko jest jak przyjaźń – trzeba je pielęgnować, by rosło.” Rosinka przytaknęła: „I daje radość wszystkim wokół.” Błyskotka ziewnęła: „Czas spać, jutro znów będziemy je podlewać.”

Wróżki ułożyły się na miękkich listkach, a nad nimi rozbłysły gwiazdy. Księżyc kołysał je do snu, a wiatr szeptał: „Dobranoc, małe wróżki. Dobranoc, Chmurkowy Lesie.” I tak zasnęły spokojnie, wiedząc, że prawdziwy skarb jest w ich sercach.