Wróżka Iskierka i tajemnica przyjaźni

— Bajka do czytania —

W krainie Tęczowych Łąk, gdzie słońce nigdy nie zachodziło, mieszkała mała wróżka o imieniu Iskierka. Miała skrzydła mieniące się jak krople rosy i różdżkę, która iskrzyła się złotym blaskiem.

Każdego ranka Iskierka budziła się w swoim domku na skraju łąki. Lubiła przynosić kwiatom nowe kolory i śpiewać z ptakami. Ale najbardziej na świecie chciała zrobić coś naprawdę wielkiego – czegoś, co zapamiętają wszyscy mieszkańcy Tęczowych Łąk.

Pewnego dnia spotkała małego jeżyka, który płakał pod krzakiem malin. „Jestem smutny, bo zgubiłem swoją ulubioną czapkę z dzwoneczkami” – wyszeptał. Iskierka natychmiast zapragnęła mu pomóc. Machnęła różdżką, ale czapka się nie pojawiła.

„Hmm, może magia działa tylko wtedy, gdy robi się coś z serca” – pomyślała wróżka. Postanowiła poszukać czapki razem z jeżykiem. Przeszukali łąkę, zajrzeli pod każdy listek i za każdym kamieniem. Po chwili Iskierka znalazła czapkę w starym pniu.

Jeżyk uśmiechnął się szeroko. „Dziękuję! Jesteś najlepszą wróżką!” – zawołał. Iskierka poczuła, że taki uśmiech jest lepszy niż najjaśniejszy blask różdżki. Wtedy zrozumiała, że prawdziwa magia tkwi w pomaganiu innym.

Od tego dnia Iskierka zaczęła pomagać wszystkim wokół. Pomogła pszczółce zebrać pyłek, zającowi naprawić norkę, a sarence przynieść wodę ze źródła. Każdy dobry uczynek napełniał jej serce ciepłem i radością.

„Magia to nie tylko sztuczki różdżką” – mówiła Iskierka do swoich przyjaciół. „To także dobro, które dajemy innym. Ono wraca do nas jak echo w górach.” Wszyscy mieszkańcy krainy pokochali małą wróżkę za jej dobre serce.

Gdy nastał wieczór, Iskierka usiadła na swoim ulubionym kamieniu i patrzyła w niebo pełne gwiazd. „Jutro znów będę pomagać” – szepnęła. Zmęczona, ale szczęśliwa, zamknęła oczy, a wokół niej tańczyły błyszczące iskierki senności.

W krainie Tęczowych Łąk zapanowała cisza i spokój. Księżyc oświetlał domki, a wiatr delikatnie kołysał kwiaty. Iskierka śniła o przygodach, a jej uśmiech rozświetlał mrok. Dobranoc, mała wróżko – szepnął wiatr. Dobranoc, dobry świecie.