Bajka o wróbelku Elemeelku i zagubionym ziarenku

— Bajka do czytania —

W małym gniazdku na starej wiśni mieszkał wróbelek Elemelek. Miał szare piórka, bystre oczka i ogromne serce, które czasem biło trochę za szybko, gdy widział coś błyszczącego. Pewnego dnia, skacząc po gałęziach, znalazł pod liściem najpiękniejsze, złote ziarenko, jakie kiedykolwiek widział.

Elemelek podniósł ziarenko dziobkiem i poczuł, jakby trzymał małe słoneczko. Było ciepłe, lśniące i pachniało miodem. Wróbelek pomyślał: „To musi być najcenniejszy skarb na świecie! Schowam go w swoim gniazdku i nikomu nie pokażę.”

Przez cały ranek Elemelek bawił się ziarenkiem – toczył je po gałęzi, chował w mchu, a potem wyjmował i podziwiał. Był tak zajęty swoim skarbem, że nie zauważył, iż inne ptaki w sadzie są smutne i głodne.

Nagle podleciała do niego wiewiórka Ruda, która trzymała w łapkach pusty orzeszek. „Elemelek – powiedziała cicho – widziałam, że znalazłeś ziarenko. Moja spiżarka jest pusta, a dzieci proszą o jedzenie. Czy mógłbyś się podzielić?” Elemelek mocniej ścisnął ziarenko i odskoczył. „Nie, to moje! Sam je znalazłem!”

Ruda westchnęła i odskoczyła na sąsiednie drzewo. Elemelek został sam, ale nagle ziarenko przestało błyszczeć. Zrobiło się szare i matowe. Wróbelek spróbował je potoczyć, ale nie chciało się toczyć. Próbował je podnieść, ale wydawało się ciężkie jak kamień.

Wtedy przyleciała stara sowa Mądralina. „Elemelek – powiedziała łagodnie – skarby są po to, by je dzielić. Gdy trzymasz coś tylko dla siebie, traci blask. Ale gdy dasz odrobinę innym, wszystko staje się jaśniejsze.” Elemelek spojrzał na szare ziarenko, potem na głodną wiewiórkę. Zrobiło mu się przykro.

Poleciał do Rudej i powiedział: „Przepraszam. Może weźmiesz połowę ziarenka? Razem posadzimy je w ziemi i wyrośnie z niego nowe słoneczko.” Ruda uśmiechnęła się, a gdy Elemelek podzielił ziarenko na dwie części – nagle obie połówki znów zaczęły lśnić złotym blaskiem.

Posadzili ziarenka obok siebie, a z każdego wyrosła mała, złota roślinka. Od tamtej pory Elemelek zawsze pamiętał, że prawdziwe skarby rosną, gdy się nimi dzielimy. A wieczorem, gdy gwiazdy zapaliły się na niebie, wróbelek wtulił się w pierze i zasnął spokojnie, czując w sercu ciepło przyjaźni.