Wróżka Lilia i zagubiona iskierka

— Bajka do czytania —

W lesie za tęczowym mostem mieszkała mała wróżka o imieniu Lilia. Miała skrzydła błyszczące jak krople rosy i różdżkę z gwiazdki, która spełniała wszystkie jej marzenia. Ale pewnego dnia różdżka przestała działać.

Lilia próbowała machać nią nad kwiatami, ale żaden nie rozkwitł. Próbowała nad strumykiem, ale woda nie zamieniła się w iskierki. Wróżka usiadła na mchu i smutno westchnęła. – Co teraz zrobię? – szepnęła.

Wtedy usłyszała cichutkie piski. To mały ptaszek wypadł z gniazda i nie mógł wrócić. Lilia zapomniała o swojej różdżce. – Pomogę ci – powiedziała i ostrożnie podniosła ptaszka. Wspięła się na drzewo i wsadziła go do gniazda.

Ptasia mama zaćwierkała z radości. Lilia poczuła ciepło w sercu. Później spotkała jeża, który nie mógł przejść przez drogę. Wróżka wzięła go na ręce i przeniosła na drugą stronę. Jeż uśmiechnął się i pokłonił.

Nagle zobaczyła małą dziewczynkę płaczącą pod drzewem. Zgubiła swoją lalkę. Lilia przeszukała krzaki i znalazła lalkę. Dziewczynka uściskała wróżkę. – Jesteś najlepszą wróżką na świecie! – zawołała.

Kiedy słońce zaczęło zachodzić, Lilia zdała sobie sprawę, że wcale nie potrzebuje różdżki. Każda pomoc, którą dała, była jak magia – sprawiała, że wszyscy byli szczęśliwsi. A jej serce biło mocno z radości.

Wróżka położyła się na miękkim mchu i spojrzała w niebo. Gwiazdy zaczęły migotać, a jedna z nich spłynęła w dół i dotknęła jej różdżki. Różdżka znów zabłysła, ale Lilia wiedziała, że prawdziwa magia jest w dobrych uczynkach.

Zamknęła oczy, a w lesie zapanowała cisza. Wiatr łagodnie szeleścił liśćmi, a księżyc otulił ją srebrnym światłem. – Dobranoc, lesie – szepnęła Lilia i zasnęła spokojnie, marząc o kolejnym dniu pełnym pomagania.