Wróżka Iskierka i niebieski balonik

— Bajka do czytania —

W kolorowej łące, gdzie rosły kwiaty wielkie jak głowa zajączka, mieszkała mała wróżka o imieniu Iskierka. Miała skrzydełka lśniące jak poranna rosa i różdżkę z promykiem słońca. Każdego wieczoru, zanim gwiazdy zapaliły się na niebie, Iskierka szukała kogoś, komu mogłaby pomóc.

Pewnego dnia zobaczyła małego zajączka Puszka. Puszek siedział pod stokrotką i smutno patrzył na niebieski balonik, który trzymał w łapkach. Balonik był piękny, ale zajączek nie chciał się nim bawić sam.

„Dlaczego jesteś taki smutny?” – zapytała Iskierka, siadając obok na listku koniczyny. Puszek westchnął i powiedział: „Mam ten balonik, ale nie mam z kim się nim podzielić. Wszyscy moi przyjaciele już śpią, a ja nie wiem, co zrobić.”

Wróżka uśmiechnęła się delikatnie i skinęła różdżką z promykiem słońca. „A gdybyś tak podarował balonik komuś, kto jeszcze nie śpi? Wtedy ty też poczujesz się lepiej.” Puszek zastanowił się. „Ale to mój ulubiony balonik!” – powiedział, tuląc go do siebie.

„Wiem,” – odpowiedziała Iskierka – „ale czasem dzielenie się czymś cennym sprawia, że radość rośnie jak kwiaty po deszczu. Może spróbujesz?” Puszek popatrzył na balonik, potem na wróżkę. Skinął głową i pobiegł w stronę śpiącej sowy Zuzi, która lubiła patrzeć na nocne niebo.

Puszek delikatnie położył balonik obok sowy. „To dla ciebie, Zuziu” – szepnął. Sowa otworzyła jedno oko, uśmiechnęła się i cicho pohukała. Balonik uniósł się nad jej gniazdem, a wokół niego pojawiły się małe świetliki. Puszek poczuł w serduszku ciepło, jakby ktoś zapalił w nim małą gwiazdkę.

Wrócił do wróżki Iskierki, która czekała na niego na listku. „Jak się czujesz?” – zapytała. „Cudownie!” – zawołał Puszek. „Nie wiedziałem, że dawanie może być takie przyjemne.” Iskierka pogłaskała go po uchu i powiedziała: „To magia dzielenia się – im więcej dajesz, tym więcej masz w sercu.”

Puszek ziewnął, bo oczy same mu się zamykały. „Dziękuję, Iskierko. Jutro też się z kimś podzielę.” Wróżka machnęła różdżką i posypała go odrobiną gwiazdkowego pyłu. „Śpij dobrze, mały przyjacielu. Pamiętaj, że każdy gest dobroci to iskierka, która rozświetla noc.”

I tak zajączek zasnął pod stokrotką, a nad nim unosił się niebieski balonik – już nie jego, ale cieszył go jeszcze bardziej. Iskierka poleciała dalej, zostawiając za sobą ciszę i spokój. Księżyc uśmiechał się do nich obojga, a gwiazdy nuciły kołysankę.