Wróżka Zosia i jej magiczny pył

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkała wróżka Zosia. Nie była zwyczajną wróżką - jej skrzydła mieniły się wszystkimi kolorami tęczy, a zamiast różdżki nosiła zawsze przy sobie woreczek z magicznym pyłem. Każdego wieczoru Zosia wypatrywała przez okno dzieci, którym mogłaby pomóc swoją czarodziejską mocą.

Pewnego wieczoru wróżka zauważyła w oknie naprzeciwko małą Olę, która z przerażeniem gasiła światło w swoim pokoju. Dziewczynka bardzo bała się ciemności i zawsze prosiła rodziców, by zostawiali jej chociaż małą lampkę. Zosia westchnęła - wiedziała, że strach przed ciemnością to częsty problem u dzieci.

Postanowiła działać. Delikatnie uniosła się w powietrze i przez uchylone okno wślizgnęła się do pokoju Oli. Dziewczynka akurat wtulała się w poduszkę, gdy nagle zauważyła migoczące światełko. To Zosia wysypywała trochę magicznego pyłu, który rozświetlił pokój tysiącem drobnych iskierek.

«Nie bój się» - szepnęła wróżka łagodnym głosem. «Możesz nazywać mnie Zosią. Przyglądam się tobie od jakiegoś czasu i wiem, że jesteś bardzo odważną dziewczynką. Każdy czasem się czegoś boi, nawet ja!» Ola szeroko otworzyła oczy, patrząc na niezwykłego gościa.

Wróżka wyjaśniła, że jej magiczny pył to nie tylko ładne światełka. «To pył odwagi» - powiedziała, posypując nim kołdrę Oli. «Kiedy go dotkniesz, przypomnisz sobie, jak wiele już potrafisz. Czy pamiętasz, jak pierwszy raz jeździłaś na rowerze? Też się bałaś, a jednak spróbowałaś!»

Ola zaczęła opowiadać o swoich lękach, a Zosia cierpliwie słuchała. Wróżka pokazała dziewczynce, jak wyglądają cienie w świetle księżyca i wytłumaczyła, że noc to czas odpoczynku. Razem wymyśliły zabawę w szukanie kształtów w ciemności - niektóre były naprawdę śmieszne!

Gdy zbliżała się północ, Zosia musiała już iść. «Zostawiam ci trochę magicznego pyłu» - powiedziała, wysypując ostatnie błyszczące drobinki na nocny stolik. «Kiedy znów poczujesz strach, dotknij ich i przypomnij sobie naszą rozmowę. A teraz zamknij oczka, zaśpiewam ci kołysankę.»

Ola wtuliła się w poduszkę, słuchając cichego śpiewu wróżki. Jej głos brzmiał jak szmer liści na wietrze i plusk strumyka. Dziewczynka czuła się bezpieczna i spokojna. Gdy Zosia odleciała przez okno, Ola już prawie spała, a w pokoju migotały ostatnie iskierki magicznego pyłu.