Bajka o wróbelku Elemelku, który szukał przyjaciela

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym ogrodzie, gdzie rosły wysokie słoneczniki i pachniała mięta, mieszkał mały wróbelek o imieniu Emelek. Miał szare piórka, żółty dziobek i wielkie, ciekawe oczy. Każdego ranka budził się z myślą: „Chciałbym mieć przyjaciela, z którym mógłbym skakać po gałęziach i szukać okruszków”.

Pewnego dnia Emelek usiadł na płocie i obserwował dzieci bawiące się na trawie. Śmiały się i biegały, a on westchnął: „Dlaczego nikt nie chce się ze mną bawić?”. Wtedy zobaczył małą dziewczynkę, która siedziała samotnie pod drzewem i płakała. Emelek zatrzepotał skrzydłami i podleciał bliżej.

„Dlaczego płaczesz?” – zapytał cichutko. Dziewczynka spojrzała na niego i powiedziała: „Zgubiłam swoją ulubioną czerwoną wstążkę. Mama mi ją dała, a ja ją zgubiłam”. Emelek poczuł, że musi pomóc. „Poszukam jej razem z tobą!” – zaćwierkał radośnie.

Skakali po trawie, zaglądali pod krzaki i za doniczki. Nagle Emelek dostrzegł coś czerwonego między listkami mięty. „Tam! Tam jest twoja wstążka!” – zawołał. Dziewczynka podbiegła i podniosła wstążkę. Uśmiechnęła się szeroko i powiedziała: „Dziękuję, mały wróbelku! Jesteś moim przyjacielem”.

Emelek poczuł, jak jego serduszko rośnie z radości. „Mam przyjaciela!” – zaćwierkał głośno. Od tego dnia każdego popołudnia spotykali się w ogrodzie. Dziewczynka przynosiła mu okruszki chleba, a Emelek siadał jej na ramieniu i śpiewał wesołe piosenki.

Pewnego razu do ogrodu przyszedł duży, bury kot. Dziewczynka przestraszyła się i schowała za drzewem. Emelek nie bał się – podleciał do kota i zaczął głośno ćwierkać, machając skrzydłami. Kot zdziwił się, zamrugał i odszedł. „Jesteś odważny!” – powiedziała dziewczynka, głaszcząc go po piórkach.

Wieczorem, gdy słońce chowało się za chmurami, Emelek usiadł na gałęzi i pomyślał: „Nie trzeba być dużym, żeby mieć przyjaciela. Wystarczy być dobrym i pomagać innym”. Zamknął oczy, a wokół niego zrobiło się cicho i spokojnie.

Gwiazdy na niebie zaczęły migotać, a księżyc uśmiechał się do małego wróbelka. Emelek ziewnął, wtulił dziobek w piórka i zasnął, marząc o jutrzejszej zabawie z przyjaciółką. Dobranoc, mały wróbelku – szepnął wiatr. Dobranoc.