Tadek i przyjaciele z pola

— Bajka do czytania —

W małej wiosce, otoczonej złocistymi polami, mieszkał mały, czerwony traktor o imieniu Tadek. Każdego ranka, gdy słońce wstawało nad łąkami, Tadek budził się z uśmiechem. Uwielbiał swoją pracę – pomagał rolnikowi siać, zbierać i przewozić plony. Ale najbardziej lubił robić wszystko sam. Uważał, że tylko wtedy jest prawdziwym traktorem.

Pewnego dnia rolnik poprosił Tadka, aby przewiózł wielki stóg siana z łąki do stodoły. To było największe siano, jakie Tadek kiedykolwiek widział. Stóg był wysoki jak mały domek. Tadek podjechał, zaparł się i pchnął. Nic. Pchnął mocniej – stóg ani drgnął. Tadek zdziwił się i spróbował jeszcze raz, ale bez skutku.

Wtedy zobaczył go kombajn Zygmunt, który stał na polu. "Hej, Tadku! Potrzebujesz pomocy?" – zapytał przyjaźnie. Tadek pokręcił głową. "Nie, dam radę sam! Jestem silny!" – odpowiedział. Zygmunt wzruszył ramionami i odjechał. Tadek pchał i pchał, ale stóg stał w miejscu. Minęła godzina, a on był coraz bardziej zmęczony.

Przyjechała przyczepa Pola, która wracała z pola. "Widzę, że masz kłopot" – powiedziała. "Może razem damy radę?" Tadek westchnął. "Dobrze, spróbujmy" – zgodził się niechętnie. Zygmunt podjechał z jednej strony, Pola z drugiej, a Tadek z przodu. "Raz, dwa, trzy!" – krzyknęli i pchnęli. Stóg drgnął i powoli ruszył.

Razem przetoczyli stóg przez pole, przez mostek, aż do stodoły. Tadek był zdumiony, jak łatwo poszło, gdy mieli pomocników. "Dziękuję wam!" – powiedział z uśmiechem. "Bez was nie dałbym rady. Przepraszam, że wcześniej nie chciałem pomocy." Zygmunt i Pola uśmiechnęli się. "Nie szkodzi, ważne, że teraz jesteśmy przyjaciółmi."

Od tego dnia Tadek zmienił swoje postępowanie. Zawsze pytał innych, czy potrzebują pomocy, a gdy sam miał kłopot, nie wstydził się prosić. Wszystkie maszyny w wiosce stały się przyjaciółmi i razem pracowały wesoło. Praca szła szybciej, a dni były pełne śmiechu.

Gdy zapadł zmrok, Tadek wrócił do swojej ciepłej szopy. Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Zamknął oczy, czując ciepło przyjaźni. "Dobranoc, gwiazdy" – szepnął i zasnął spokojnie, marząc o jutrzejszych przygodach. Wiatr delikatnie kołysał polami, a księżyc świecił nad wioską.