Wróbelek i Złote Ziarenko

— Bajka do czytania —

Mały wróbelek Ćwirek mieszkał na starym dębie w parku. Każdego ranka budził się pierwszy i ćwierkał wesoło, witając słońce. Jego największym skarbem było złote ziarenko, które znalazł pod ławką – błyszczało jak małe słoneczko.

Ćwirek bardzo lubił oglądać swoje ziarenko. Kładł je na liściu i podziwiał, jak promienie słońca odbijają się od jego powierzchni. Czuł się wtedy najbogatszym wróbelkiem na świecie. Chował je w dziupli i nikomu nie pokazywał, bo bał się, że ktoś mu je zabierze.

Pewnego dnia do parku przyleciała wróbelka Zuzia. Była smutna, bo zgubiła swoją ulubioną czerwoną wstążeczkę. Ćwirek zobaczył ją i pomyślał: „Mam złote ziarenko, ale Zuzia nie ma nic”. Zastanawiał się, czy powinien jej pomóc.

Podleciał do Zuzi i zapytał: „Dlaczego jesteś smutna?”. Zuzia odpowiedziała: „Zgubiłam wstążeczkę, którą dostałam od mamy. Teraz nie mam nic ładnego”. Ćwirek poczuł, że jego ziarenko nagle nie wydaje się już takie ważne.

Wróbelek pomyślał chwilę, a potem poleciał do swojej dziupli. Wziął złote ziarenko i podał je Zuzi. „Masz, to dla ciebie. Może cię rozweseli”. Zuzia spojrzała na ziarenko i uśmiechnęła się. „Jest piękne! Dziękuję!” – zaćwierkała radośnie.

Od tego dnia Ćwirek i Zuzia zostali najlepszymi przyjaciółmi. Razem szukali innych skarbów w parku – kolorowych piórek, błyszczących kamyków i suchych listków. Ćwirek odkrył, że dzielenie się sprawia mu jeszcze większą radość niż posiadanie.

Kiedy zapadł wieczór, wróbelki usiadły na gałęzi i patrzyły na gwiazdy. Ćwirek pomyślał: „Mam przyjaciółkę i to jest największy skarb”. Zuzia przytuliła się do niego i oboje zasnęli spokojnie, słuchając szumu liści.

Gwiazdy migotały nad parkiem, a wiatr cicho nucił kołysankę. Ćwirek zamknął oczy i wiedział, że jutro znów będzie wspaniały dzień. Dobranoc, mały wróbelku – śpij słodko pod osłoną nocy.