Czerwony wóz Felka i iskierka przyjaźni

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym miasteczku, gdzie domki były kolorowe jak cukierki, mieszkał Felek – mały czerwony wóz strażacki. Miał okrągłe, błyszczące reflektory i wesołą syrenę, która brzmiała jak dzwoneczek.

Każdego ranka Felek budził się w remizie razem z innymi wozami. Były tam wielkie, silne wozy, które gasiły wielkie pożary, i małe, zwinne, które pomagały w mniejszych kłopotach. Felek był najmniejszy, ale najbardziej ciekawski. Uwielbiał patrzeć przez okno na chmury i myśleć, co by było, gdyby mógł komuś pomóc.

Pewnego dnia, gdy słońce chowało się za dachy domów, Felek usłyszał cichutki płacz. To był mały kotek, który utknął na drzewie. Kotek bał się zejść, a gałęzie były bardzo wysoko. Felek poczuł, że musi coś zrobić. Podjechał pod drzewo i wystawił swoją małą drabinkę.

„Nie bój się, mały” – powiedział Felek ciepłym głosem. „Jestem strażakiem, a strażacy pomagają wszystkim, nawet małym kotkom”. Kotek ostrożnie wszedł na drabinkę i zsunął się prosto na miękką poduszkę, którą Felek miał na swoim dachu. Kotek mruczał jak mały silniczek.

Od tego dnia Felek został bohaterem. Inne wozy strażackie patrzyły na niego z dumą. Felek zrozumiał, że nie trzeba być dużym, żeby być ważnym. Ważne jest, żeby mieć dobre serce i chcieć pomagać. Nawet mały czerwony wóz może zrobić wielkie rzeczy.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły mrugać na niebie, Felek wrócił do remizy. Był zmęczony, ale bardzo szczęśliwy. Kotek przyszedł podziękować i położył się obok Felka, mrucząc cichutko. Felek zamknął swoje reflektory i poczuł, jak sen otula go jak kocyk.

W remizie zrobiło się cicho i spokojnie. Wszystkie wozy spały, a przez okno wpadało światło księżyca. Felek śnił o tym, jak jutro znów będzie mógł komuś pomóc. Ale teraz był czas na odpoczynek. Dobranoc, mały Felku. Dobranoc, mały kotku.