Bajka o wozie strażackim Błyskawicy

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku Pogodna Górka stała remiza strażacka, a w niej mieszkał wóz strażacki imieniem Błyskawica. Błyskawica był czerwony i lśniący, a jego syrena brzmiała głośniej niż wszystkie inne. Ale Błyskawica miał jedną wadę – bardzo lubił się przechwalać, że jest najszybszym wozem w całej okolicy.

Pewnego dnia strażacy dostali wezwanie do pożaru w starym młynie. Błyskawica zapalił silnik i chciał ruszyć pierwszy, ale dowódca powiedział: „Dziś ty zostajesz w remizie, Błyskawico. Potrzebujemy cię przy sprzęcie”. Wóz strażacki zmartwił się, bo myślał, że to przez to, że nie jest dość szybki.

Inny wóz, o imieniu Pracuś, spokojnie wyjechał na akcję. Błyskawica patrzył przez okno i widział, jak Pracuś dzielnie podaje wodę, a potem pomaga strażakom uratować małego kota uwięzionego na dachu. Wszyscy wołali: „Brawo, Pracuś!” – a Błyskawica poczuł, że coś jest nie tak.

Gdy Pracuś wrócił, Błyskawica zagadnął go: „Dlaczego ty zawsze jesteś taki spokojny? Ja bym się popisał prędkością!”. Pracuś uśmiechnął się i odpowiedział: „Nie chodzi o to, kto pierwszy dojedzie, ale o to, by być tam, gdzie ktoś nas potrzebuje. Pomaganie jest ważniejsze niż ściganie się.”

Te słowa utkwiły Błyskawicy w pamięci. Tego popołudnia postanowił sprawdzić, czy potrafi być pomocny. Zobaczył starszą panią, która szukała zgubionych kluczy pod samochodem. Błyskawica podjechał blisko i zaświecił reflektorami, żeby było jej łatwiej. Klucze znalazły się w krzakach, a pani uściskała go z wdzięcznością.

Od tamtej chwili Błyskawica przestał się przechwalać. Każdego dnia pytał strażaków: „Czy mogę w czymś pomóc?”. Pomagał myć inne wozy, nosić węże, a nawet czyścić remizę. Ludzie i strażacy polubili go jeszcze bardziej, bo był nie tylko szybki, ale przede wszystkim dobry.

Wieczorem, po całym dniu niesienia pomocy, Błyskawica stał cicho w remizie. Przez okno widział migoczące gwiazdy na niebie. Czuł, że jego silnik bije spokojnie i równo. Zamknął reflektory, a w remizie zapanowała cisza. „Dobranoc, miasteczko” – szepnął i zasnął, marząc o tym, jak jutro znów będzie mógł komuś pomóc.