Bajka o małej woltyżerce i jej przyjaciółce Iskierce

— Bajka do czytania —

W małej stadninie pod lasem mieszkała dziewczynka o imieniu Zosia. Każdego popołudnia biegła do stajni, żeby zobaczyć swojego ulubionego kucyka – Iskierkę. Iskierka miała grzywę koloru letniego słońca i wielkie, błyszczące oczy. Zosia marzyła, by nauczyć się woltyżerki, czyli gimnastyki na grzbiecie konia.

Pewnego dnia pani Ewa, instruktorka, powiedziała: – Zosiu, jeśli chcesz spróbować woltyżerki, musisz najpierw nauczyć się ufać Iskierce i słuchać jej. Zosia skinęła głową i pogłaskała kucyka po miękkim nosie. – Będziemy pracować razem – szepnęła.

Najpierw Zosia uczyła się wsiadać na Iskierkę bez siodła. Kucyk stał spokojnie, a Zosia kładła dłonie na jego grzbiecie i podskakiwała, żeby usiąść. Czasem jej się nie udawało i lądowała na miękkiej słomie, ale Iskierka odwracała łeb i parskała cicho, jakby mówiła: „Spróbuj jeszcze raz”.

Kiedy Zosia już umiała utrzymać równowagę, pani Ewa pokazała jej pierwsze figury. – Wyobraź sobie, że jesteś ptakiem – powiedziała. – Rozłóż ręce i delikatnie unieś jedną nogę. Zosia zamknęła oczy i poczuła, jak Iskierka idzie równym, spokojnym krokiem. Jej serce biło radośnie.

Pewnego popołudnia Zosia postanowiła spróbować stanąć na grzbiecie Iskierki. Było to trudne – nogi jej drżały, a Iskierka wyczuła niepewność. Kucyk zwolnił, a Zosia złapała się grzywy. – Och, Iskierko, boję się – wyszeptała. Wtedy kucyk położył uszy po sobie i cicho zarżał, jakby mówił: „Nie martw się, ja cię złapię”.

Zosia wzięła głęboki oddech i spróbowała jeszcze raz. Tym razem postawiła stopę na grzbiecie, wyprostowała plecy i... stała! Przez chwilę czuła się jak na chmurze. Iskierka szła wolno, a Zosia uśmiechała się od ucha do ucha. – Udało się! – krzyknęła, a pani Ewa klasnęła w dłonie.

Od tego dnia Zosia i Iskierka ćwiczyły razem każdego popołudnia. Zosia nauczyła się, że woltyżerka to nie tylko sztuczki, ale przede wszystkim przyjaźń i zaufanie. Iskierka zawsze czuła, kiedy Zosia jest smutna, i wtedy stawała nieruchomo, żeby dziewczynka mogła ją przytulić.

Gdy zapadał zmrok, Zosia prowadziła Iskierkę do stajni, czesała jej grzywę i szeptała: – Jesteś najlepszym kucykiem na świecie. Potem wracała do domu, kładła się do łóżka i zamykała oczy. Przez okno widziała gwiazdy, a wiatr niósł ciche parskanie Iskierki. Zosia uśmiechała się i zasypiała spokojnie, marząc o kolejnym dniu pełnym przygód.