Bajka o powożeniu – Marzenka i pierwszy przejazd

— Bajka do czytania —

W małej wiosce nad rzeczką mieszkała Zosia, która najbardziej na świecie kochała konie. Jej dziadek miał białego kucyka o imieniu Marzenka, który miał złotą grzywę i łagodne oczy. Pewnego dnia dziadek powiedział: – Zosiu, czas, abyś nauczyła się powozić. Zosia aż podskoczyła z radości.

Dziadek zaprowadził Zosię do stajni i pokazał uprząż. Wyjaśnił, że najpierw trzeba zaprzyjaźnić się z koniem, a nie od razu siadać na wozie. Zosia pogłaskała Marzenkę i dała jej marchewkę.

Potem dziadek nauczył Zosię, jak zakładać uprząż. Było to trudne, ale Zosia była cierpliwa. Marzenka stała spokojnie, jakby wiedziała, że to pierwszy raz dziewczynki.

Kiedy wszystko było gotowe, Zosia wsiadła na wóz i wzięła lejce. Dziadek stał obok i dawał wskazówki. – Nie szarp, mów do niej łagodnie – powtarzał. – Ona czuje twoje dłonie.

Marzenka ruszyła powoli. Zosia bała się, że coś pójdzie nie tak, ale poczuła, że kucyk ufa jej. Powtarzała „wo” i „prrr”, tak jak uczył ją dziadek.

Nagle zza płotu wyskoczył pies i Marzenka się spłoszyła. Zosia spanikowała, ale przypomniała sobie słowa dziadka: „Spokojnie, ona czuje twój strach”. Wzięła głęboki oddech i mówiła do Marzenki cichym głosem. Kucyk się uspokoił.

Po powrocie do stajni dziadek uściskał Zosię. – Dziś nauczyłaś się czegoś ważnego – nie siłą, a dobrocią zdobywa się zaufanie konia. Zosia była dumna.

Wieczorem Zosia leżała w łóżku, patrząc w gwiazdy. Marzenka spała w stajni pod sianem, a Zosia szeptała: – Jutro znów pojedziemy, ale dziś jestem szczęśliwa. Zasnęła, śniąc o złotej grzywie i cichym stukocie kopyt.