Przebiśnieg, który bał się, że nie da rady

— Bajka do czytania —

Daleko na leśnej polanie, pod warstwą białego puchu, spał mały przebiśnieg o imieniu Piotruś. Był jeszcze maleńki, a jego zielona główka dopiero wyglądała spod śniegu.

Piotruś bardzo chciał zobaczyć wiosnę, ale bał się. – A jeśli będzie za zimno? A jeśli nie dasz rady? – szeptał do siebie drżącym głosikiem. Każdego dnia spoglądał w górę, w stronę słońca, ale nie potrafił zrobić tego pierwszego kroku.

Pewnego poranka obudził go ciepły wietrzyk. – Nie bój się, mały! – szepnął mu do ucha. – Każda roślina zaczyna od maleńkiego listka. Ty też możesz! Piotruś westchnął i zamknął oczy, ale wciąż nie miał odwagi.

Nagle usłyszał cichutkie pukanie. – Kto tam? – zapytał. To był kret, który wychylił swój różowy nosek. – Ej, śpiochu! Wiosna już puka do drzwi, a ty jeszcze się nie obudziłeś! Piotruś uśmiechnął się słabo.

– Widzisz te żółte motylki? – wskazał kret. – Lecą na łąkę, bo już czekają kwiaty. Każdy z nich też bał się pierwszego lotu, ale polecieli. Ty też możesz rozkwitnąć i być pięknym kwiatem. Piotruś poczuł, jak w jego sercu rodzi się ciepło.

Zebrał się w sobie, westchnął głęboko i... wypuścił maleńki liść. Potem drugi. Śnieg zaskrzypiał, a on wyciągnął się w stronę słońca. – Udało mi się! – zawołał radośnie, a wokół niego zakwitły pierwsze krokusy i sasanki.

Wieczorem, gdy księżyc zasnął na niebie, a gwiazdy zaczęły tańczyć, Piotruś położył się zmęczony, ale szczęśliwy. – Byłeś odważny – szepnął do niego wietrzyk. – Pamiętaj, że każdy z nas ma swoją siłę, trzeba tylko uwierzyć w siebie.

Piotruś zasnął, a wokół niego tańczyły srebrne iskierki nocy. Na polanie zapadła cisza, a sen kwiatów był spokojny i słodki. I wszyscy – kret, wietrzyk i motylki – wiedzieli, że wiosna naprawdę przyszła.