Bajka o wilku i lisie, którzy nauczyli się dzielić

— Bajka do czytania —

W głębokim lesie, gdzie słońce przedzierało się przez gałęzie drzew, mieszkał wilk o imieniu Borys. Był to wilk duży i silny, ale bardzo samotny. Pewnego dnia, gdy wracał z polowania, spotkał rudego lisa o imieniu Zbyszek. Lis stał pod starym dębem i wyglądał na zmartwionego.

– Co ci jest, Zbyszku? – zapytał Borys, kładąc swój wielki łeb na trawie. – Dlaczego tak smutno patrzysz na ten dąb? – Westchnął lis i powiedział, że nie może dosięgnąć do dziupli, w której schował swoje zapasy na zimę. Gałąź, po której zawsze się wspinał, złamała się i teraz nie ma jak dostać się do jedzenia.

Borys zastanowił się chwilę. On też miał problem – jego legowisko było zbyt małe, aby pomieścić wszystkie znalezione jagody i mięso. Gdy przynosił więcej, niż mógł zjeść, resztki psuły się. – A gdybyśmy tak zamienili się pomocą? – zaproponował wilk. – Ja pomogę ci dostać się do dziupli, a ty pomożesz mi zrobić większe legowisko?

Lisowi oczy rozbłysły radością. – To świetny pomysł! – zawołał. Borys podszedł do dębu i mocno oparł się o pień. Lis wskoczył mu na grzbiet, potem na głowę, a w końcu na gałąź. Szybko wyciągnął z dziupli orzechy, żołędzie i suszone grzyby, a potem zeskoczył z powrotem na ziemię.

– Teraz twoja kolej! – powiedział Zbyszek i poprowadził Borysa w głąb lasu, gdzie rosły mocne, suche gałęzie. Razem zbierali je i nosili pod stary świerk, gdzie wilk postanowił zrobić nowe legowisko. Lis, choć mały, był bardzo sprytny i wiedział, jak układać gałęzie, żeby nie spadały.

Pracowali razem przez całe popołudnie. Borys swoją siłą przesuwał wielkie konary, a Zbyszek wypełniał szczeliny mchem i miękkimi liśćmi. Gdy legowisko było gotowe, okazało się, że jest tak duże, że zmieściliby się w nim obaj. – Możesz tu zostać ze mną na noc – zaproponował wilk. – Przecież mamy tyle jedzenia, że wystarczy dla nas obu.

Zbyszek zgodził się z radością. Usiedli razem przy wejściu do legowiska, patrząc na gwiazdy. – Wiecie – powiedział lis do wilka – dzielenie się wcale nie jest trudne, a sprawia, że wszystko smakuje lepiej. Borys uśmiechnął się i pokiwał głową. Tej nocy spali obok siebie, grzejąc się nawzajem, a nad lasem świecił księżyc.

Cisza otuliła las, a gwiazdy na niebie mrugały jak małe światełka. Borys i Zbyszek zamknęli oczy, wiedząc, że od tej pory już zawsze będą sobie pomagać. Dobranoc, mały przyjacielu – szepnął wiatr. I tak zapadła spokojna noc w lesie.