Przebudzenie wiosny

— Bajka do czytania —

W małym lesie, gdzie brzozy szeptały cicho, a strumyk płynął leniwie, mieszkał zajączek o imieniu Tulipanek. Miał miękkie, złociste futerko i długie uszy, które zawsze sterczały czujnie. Pewnego dnia Tulipanek obudził się i wyjrzał z norki. Wszędzie leżał śnieg, a drzewa były nagie. – Gdzie jest wiosna? – zapytał zdziwiony. Postanowił ją odnaleźć.

Tulipanek wyruszył w drogę. Skakał po śniegu, a jego łapki zostawiały małe dołki. Spotkał Srokę Kropkę, która siedziała na gałęzi. – Sroko Kropko, widziałaś wiosnę? – zapytał. Sroka przekrzywiła głowę i powiedziała: – Wiosna jest jeszcze daleko, ale słyszałam, że budzi się wśród pierwszych kwiatów. Tulipanek podziękował i pobiegł dalej.

Nagle zobaczył małą, zieloną kiełkę wystającą spod śniegu. – Jesteś wiosną? – spytał z nadzieją. Kiełka zachichotała cichutko: – Jeszcze nie, jestem tylko przebiśniegiem. Wiosna przyjdzie, gdy słońce ogrzeje ziemię. Tulipanek westchnął, ale nie poddał się. Postanowił pomóc słońcu.

Pobiegł na polanę, gdzie mieszkał stary borsuk Bazyli. Borsuk był mądry i znał wszystkie tajemnice lasu. – Bazylim, jak obudzić wiosnę? – zapytał Tulipanek. Borsuk uśmiechnął się pod nosem: – Wiosny nie trzeba budzić, trzeba na nią poczekać. Ale jeśli chcesz, możesz zaśpiewać jej piosenkę. Tulipanek nie znał żadnej piosenki, więc postanowił nauczyć się jej od ptaków.

Ptaki uczyły go śpiewać przez cały dzień. Najpierw trele, potem ćwierkanie, a na końcu długie, radosne melodie. Tulipanek ćwiczył tak długo, aż zrobiło mu się ciepło. – Chyba już potrafię – powiedział i zaśpiewał głośno: „Wiosno, wiosno, przyjdź do nas, przynieś kwiaty i słońce!”

Nagle z nieba spadł pierwszy promień słońca. Śnieg zaczął topnieć, a z ziemi wyrastały krokusy i żonkile. Drzewa pokryły się zielonymi pąkami. Tulipanek aż podskoczył z radości. – Udało się! Wiosna przyszła! – zawołał. Wszystkie zwierzęta wyszły z nor i domków, by powitać wiosnę.

Sroka Kropka przyniosła gałązkę bzu, borsuk Bazyli przyniósł miód, a Tulipanek tańczył wśród kwiatów. Las wypełnił się śpiewem i śmiechem. Wiosna była piękna – pachniała świeżością i kolorami. Tulipanek zrozumiał, że czasem trzeba trochę poczekać i pomóc, by coś pięknego się wydarzyło.

Wieczorem Tulipanek wrócił do swojej norki. Na dworze było ciepło, a gwiazdy świeciły jasno. Położył się na mchu, zamknął oczy i pomyślał: „Wiosna jest wtedy, gdy wszyscy razem się cieszymy”. I zasnął spokojnie, słysząc szum liści i daleki śpiew słowika.