Bajka o wilku, który chciał być piekarzem

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w lesie pełnym sosen i krzaków jeżyn, mieszkał wilk o imieniu Gustaw. Gustaw był wyjątkowym wilkiem – nie lubił straszyć ani gonić małych zwierzątek. Jego największym marzeniem było pieczenie pachnących bułek i słodkich ciasteczek. Każdego ranka wyglądał przez okno swojej jaskini i wzdychał: „Gdybym tylko mógł otworzyć własną piekarnię!”.

Niedaleko jaskini Gustawa mieszkały trzy małe świnki: Pela, Mela i Cela. Każda z nich budowała swój domek – Pela ze słomy, Mela z drewna, a Cela z cegieł. Świnki uwielbiały się bawić, ale strasznie bały się wilka. Gdy tylko słyszały jego kroki, chowały się w swoich domkach i zamykały drzwi na wszystkie zamki.

Pewnego razu Gustaw postanowił odwiedzić świnki. Nie chciał ich straszyć – chciał poprosić o przepis na chleb. Zapukał do słomianego domku Peli. – Puk, puk! – zawołał. – To ja, Gustaw! Mam do was ważną sprawę. Ale Pela tak się przestraszyła, że aż zatrzęsła się ze strachu. – Idź sobie, wilku! – pisnęła. – Nie otworzę!

Gustaw westchnął i poszedł do drewnianego domku Meli. – Puk, puk! – zapukał grzecznie. – Chciałem tylko zapytać, czy znacie dobry przepis na ciasto drożdżowe. Mela wyjrzała przez okno, ale na widok wilka szybko zasunęła firankę. – Nie mamy czasu na wilcze sztuczki! – zawołała. – Uciekaj!

Gustawowi zrobiło się smutno. Usiadł na kamieniu i spuścił ogon. – Nikt mi nie wierzy – mruknął. – A ja naprawdę chcę być piekarzem. Nagle z ceglanego domku wyszła Cela. Była najmłodszą i najodważniejszą świnką. – Słyszałam, co mówiłeś – powiedziała. – Może jednak wejdź do środka i opowiedz o swoim marzeniu.

Gustaw ostrożnie wszedł do ceglanego domku. Cela postawiła przed nim kubek ciepłego mleka i kawałek sera. – Powiedz, jak chcesz zostać piekarzem? – zapytała. Gustaw opowiedział o swoim ulubionym zapachu świeżego chleba, o książce kucharskiej, którą znalazł w starej norze, i o tym, jak bardzo chce, aby wszystkie leśne zwierzęta smakowały jego wypieki.

Cela uśmiechnęła się. – Wiesz co? Może pomogę ci upiec pierwszy bochenek? – zaproponowała. Gustaw aż podskoczył z radości. Razem wyjęli mąkę, drożdże i wodę. Cela pokazała mu, jak wyrabiać ciasto, a Gustaw uważnie słuchał. Po kilku godzinach w całym lesie unosił się cudowny zapach świeżego chleba.

Pela i Mela wyjrzały zza drzew. – Co to za zapach? – zdziwiły się. Podeszły bliżej i zobaczyły Gustawa w piekarskim fartuchu. – Nie bójcie się – powiedziała Cela. – On naprawdę jest dobrym piekarzem. Od tej pory wszystkie świnki pomagały wilkowi. Pela przynosiła jagody, Mela zbierała miód, a Cela uczyła go nowych przepisów.

Gustaw otworzył małą piekarnię pod starym dębem. Każdego ranka piekł chleb, bułki i ciasteczka dla wszystkich zwierząt w lesie. A świnki? Zostały jego najlepszymi przyjaciółmi. Czasami, gdy słońce zachodziło, siadali razem na polanie i jedli ciepłe rogaliki, patrząc na gwiazdy.

Tej nocy, gdy księżyc świecił nad lasem, Gustaw zamknął piekarnię, włożył ostatnią bułkę do koszyka i poszedł spać. Śniło mu się, że piecze największy tort świata, a wszystkie świnki tańczyły wokół niego. W lesie zapadła cisza, tylko gwiazdy mrugały przyjaźnie nad dębem. Dobranoc, mały piekarzu – szumiały liście. Dobranoc, świnki – odpowiadały sowy. I tak zakończył się ten bajkowy dzień.