Bajka o wilku i trzech świnkach dla 4-latka

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w zielonej dolinie, mieszkały trzy małe świnki: Chrumcia, Chrumka i Chrumcio. Każda z nich miała swój własny domek. Chrumcia zbudowała domek z miękkiego siana, Chrumka z cienkich patyków, a Chrumcio z mocnych cegieł. Świnki były bardzo szczęśliwe, ale trochę się bały – krążyły opowieści o wielkim, złym wilku.

Pewnego dnia, gdy świnki bawiły się w chowanego, usłyszały głośne sapanie. To był wilk! Nazywał się Borys i był naprawdę ogromny. Świnki przestraszyły się i szybko schowały w swoich domkach. Borys podszedł do domku z siana i zapukał.

„Dzień dobry, świnki! Chciałbym się z wami pobawić” – powiedział wilk. Ale Chrumcia odpowiedziała drżącym głosikiem: „Nie, nie, nie! Jesteś wielki i straszny, na pewno nas zjesz!”. Borys westchnął i odszedł smutny.

Potem podszedł do domku z patyków. „Świnki, naprawdę chcę być waszym przyjacielem. Mam na imię Borys i uwielbiam grać w piłkę!” – zawołał. Ale Chrumka krzyknęła: „Uciekaj, wilku! Nie damy się nabrać!”. Borys spuścił ogon i poszedł dalej.

W końcu dotarł do ceglanego domku Chrumcia. Zapukał i usiadł na progu. „Proszę, świnki, nie musicie się mnie bać. Chcę tylko z wami porozmawiać i pobawić się w berka” – powiedział cicho. Chrumcio wyjrzał przez okno i zobaczył, że wilk ma smutne oczy.

„Może jednak nie jest taki zły?” – pomyślał Chrumcio. Otworzył drzwi i zaprosił Borysa do środka. Na początku Chrumcia i Chrumka chowały się za krzesłami, ale po chwili zobaczyły, że Borys przyniósł ze sobą wielką, czerwoną piłkę. Zaczęli grać w piłkę, a potem w berka. Świnki śmiały się głośno, a Borys sapnął z radości.

Od tego dnia Borys odwiedzał świnki codziennie. Razem piekli ciasto, skakali w kałużach i opowiadali sobie historie. Świnki zrozumiały, że nie warto bać się kogoś tylko dlatego, że jest duży i sapiący. Czasem wilk też potrzebuje przyjaciela.

Gdy zapadł wieczór, Borys pożegnał się i poszedł do swojego legowiska pod wielkim dębem. Świnki położyły się w swoich łóżkach, a przez okno wpadało światło księżyca. Chrumcio zamknął oczy i pomyślał: „Dobrze, że daliśmy wilkowi szansę”. W dolinie zapanowała cisza, a na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy. Dobranoc, świnki. Dobranoc, Borysie.