Bajka o wilku i siedmiu koźlątkach

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w zielonej dolinie nad srebrnym strumykiem, mieszkała koza z siedmioma małymi koźlątkami. Były to najmilsze i najweselsze koźlątka w całym lesie. Każde z nich miało swoje ulubione zabawy i przysmaki. Mama koza bardzo je kochała i zawsze uważnie pilnowała, zwłaszcza gdy musiała wyjść po zakupy.

Pewnego słonecznego poranka mama koza postanowiła pójść na targ, aby kupić świeże mleko i marchewki. Zanim wyszła, zebrała wszystkie koźlątka w kuchni i powiedziała: – Moje kochane, musicie być dziś bardzo grzeczne. Pamiętajcie, nie otwierajcie drzwi nikomu obcemu. Jeśli ktoś zapuka, sprawdźcie najpierw przez wizjer.

Koźlątka przytuliły się do mamy i obiecały być posłuszne. Najstarsze, Kazio, dostało specjalne zadanie – miało opiekować się młodszym rodzeństwem. – Będziemy się bawić w chowanego i układać klocki – powiedział Kazio i zamknął drzwi na zasuwkę.

W lesie, za pagórkiem, mieszkał stary, samotny wilk. Był bardzo głodny, bo od kilku dni jadł tylko jagody i muchomory. Kiedy zobaczył, że mama koza idzie na targ, postanowił odwiedzić koźlątka. Miał chytry plan, aby dostać się do środka.

Wilk podszedł do drzwi i zapukał cicho: – Puk, puk! Otwórzcie, to ja, wasza mama. Przyniosłam wam pyszne mleko i sery. Ale Kazio, najstarsze koźlątko, spojrzał przez wizjer i zobaczył szare futro i wielkie uszy. – To nie nasza mama! – zawołał. – Mama ma białą wełnę i miękki głos.

Wilk zdenerwował się i odszedł, ale po chwili wrócił. Tym razem przyniósł ze sobą garnek mąki, aby umazać sobie łapy na biało. Zapukał ponownie i zmienił głos na cieniutki, piskliwy: – Koźlątka, otwórzcie, to ja, wasza kochana mama! – Jednak wizjer pokazał ogromne kły i wilk znów został zdemaskowany.

W końcu wilk wpadł na inny pomysł. Poszedł do pobliskiego warsztatu garncarskiego i poprosił pana Borsuka, żeby ulepił mu białą maskę i perukę z owczej wełny. Przebrany za mamę kozę, zapukał do drzwi i zaśpiewał najczulej jak umiał. Koźlątka, myśląc, że to naprawdę mama, otworzyły drzwi.

Na widok wilka wszystkie koźlątka przestraszyły się i uciekły w różne strony. Jedno schowało się pod łóżkiem, drugie za szafą, trzecie w kredensie, a Kazio wlazł do wielkiego, drewnianego zegara. Wilk gonił je po całym domku, ale nie mógł nikogo złapać, bo koźlątka były bardzo szybkie i sprytne.

Nagle mama koza wróciła z targu. Zobaczyła otwarte drzwi i zrozumiała, co się stało. Wzięła wielki kij i przegoniła wilka aż na koniec lasu. Potem zawołała swoje dzieciaczki – wszystkie wyszły z kryjówek, zdrowe i całe. – Byliście dzielni i mądrzy – pochwaliła je mama. – Nauczyliśmy się, że nie wolno ufać obcym nawet w przebraniu.

Od tego dnia koźlątka zawsze zamykały drzwi zasuwką i nigdy nie otwierały nikomu bez sprawdzenia. A wilk? Już więcej nie próbował oszukać koźlątek. Postanowił zostać wegetarianinem i do końca życia jadł tylko jagody i orzechy. Wszyscy w lesie żyli w zgodzie i przyjaźni.