Bajka o wiośnie w przedszkolu Puchatka

— Bajka do czytania —

W małym, żółtym przedszkolu Puchatka wszystkie dzieci siedziały na dywanie. Pani Koniczynka powiedziała: – Dziś porozmawiamy o wiośnie. Ale najpierw musimy jej pomóc się obudzić.

– Jak to pomóc? – zdziwił się Krzyś, który miał trzy lata i bardzo lubił zadawać pytania. – Wiosna sama przychodzi, prawda?

Pani Koniczynka uśmiechnęła się tajemniczo. – Wiosna potrzebuje małych pomocników. Kto chce zostać wiosennym detektywem?

Wszystkie dzieci podniosły ręce. Krzyś aż podskoczył. – Ja! Ja! – wołał.

Pani Koniczynka dała każdemu dziecku lupę i mały notes. – Waszym zadaniem jest znaleźć w ogródku przedszkolnym trzy rzeczy, które mówią: „Wiosno, już czas!”.

Krzyś wybiegł pierwszy. Pod starym kasztanem zobaczył małą, zieloną trawkę wystającą spod liści. – Znalazłem! – zawołał. – Trawka mówi: „Wiosno, już czas!”.

Obok, w małej kałuży, pływał patyk. Krzyś przyjrzał mu się przez lupę. A na patyku siedziała biedronka z jednym czarnym kropkiem. – Biedronka też czeka na wiosnę – szepnął Krzyś.

Nagle usłyszał ciche „pip, pip”. Na gałęzi brzozy siedział mały, szary ptaszek. – Witaj, ptaszku – powiedział Krzyś. – Ty też pomagasz wiośnie?

Ptaszek zatrzepotał skrzydłami i zaśpiewał głośniej. Krzyś zapisał w notesie: trawka, biedronka, ptaszek.

Wrócił do sali i pokazał pani swój notes. – Wiosna się obudziła! – zawołał. – Bo myśmy jej pomogli.

Pani Koniczynka pogłaskała Krzysia po głowie. – Widzicie, dzieci? Wiosna przychodzi, gdy ktoś na nią czeka i dostrzega jej małe znaki. Jesteście wspaniałymi detektywami.

Wieczorem, gdy Krzyś leżał w łóżku, mama zapytała: – Co robiłeś dzisiaj w przedszkolu? – Byłem detektywem wiosny – odpowiedział Krzyś. – I wiem, że wiosna lubi, gdy się jej pomaga.

Za oknem świecił księżyc, a na parapecie tańczyły cienie gałęzi. Krzyś zamknął oczy i pomyślał o biedronce, trawce i ptaszku. – Dobranoc, wiosno – wyszeptał. I zasnął spokojnie.