Wilk Grom i lis Ruda: Leśna przygoda

— Bajka do czytania —

W wielkim, zielonym lesie mieszkał wilk o imieniu Grom. Był duży, szary i miał głośny, donośny głos, ale często bywał samotny. Pewnego dnia, gdy spacerował wśród drzew, usłyszał cichutki szelest. Zza krzaka wyjrzał mały, rudy lis o imieniu Ruda.

Ruda miał bystre oczka i puszysty ogon. – Cześć! – powiedział wesoło. – Dlaczego jesteś taki smutny? Grom westchnął. – Nikt nie chce się ze mną bawić, bo jestem duży i głośno wyję. – Ja się chętnie pobawię! – zawołał Ruda. I tak zaczęła się ich przyjaźń.

Lis pokazał wilkowi swoje ulubione miejsca: pagórek, z którego widać cały las, strumyk, w którym pluskają się żabki, i polankę pełną miododajnych kwiatów. Grom był zachwycony. Śmiali się i biegali razem, a wilk starał się wyć cichutko, żeby nie przestraszyć małych zwierzątek.

Kiedy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, Grom poczuł, że jest bardzo zmęczony. – Chyba czas wracać do mojej nory – mruknął. Ale gdy rozejrzał się dookoła, wszystkie drzewa wyglądały tak samo. – Och, zgubiłem się! – zawołał z niepokojem.

Ruda pogłaskał go łapką. – Nie martw się, Gromie! Ja znam każdy zakątek lasu. Pamiętasz, którędy przyszliśmy? – Wilk pokręcił głową. Lis zamknął oczy i powęszył. – Pójdź za mną – powiedział pewnie. Ruszył przed siebie, a Grom posłusznie podążył za rudym ogonem.

Szli przez gęste paprocie, przeskakiwali przez powalone pnie, a Ruda co chwila przystawał, by sprawdzić zapach lub ślad na ziemi. – Tutaj! – wołał radośnie. W końcu dotarli do starego dębu, przy którym Grom zostawił swoją ulubioną kość. – To już blisko! – ucieszył się wilk.

Za zakrętem pojawiła się przytulna nora Groma. Była ciepła i sucha, wysłana mchem. – Dziękuję, Rudy przyjacielu! – powiedział wzruszony wilk. – Gdyby nie ty, spałbym dziś pod gołym niebem. – Każdy przyjaciel by tak zrobił – odpowiedział lis z uśmiechem.

Zmęczeni po przygodzie, Grom i Ruda usiedli przed norą. Na niebie zapalały się pierwsze gwiazdy. – Popatrz, ta mała gwiazdka mruga do nas – szepnął Ruda. Grom ziewnął szeroko. – Czas na sen – powiedział cicho. Lis przytulił się do wilczego boku, a obaj zasnęli spokojnie, otuleni blaskiem księżyca.