Wilk i trzy sprytne koźlątka

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego poranka stary wilk o imieniu Borys obudził się w swoim legowisku i zorientował się, że zapomniał, dokąd prowadzi jego ścieżka. Wszystko wokół wyglądało obco – drzewa szumiały inaczej, a zapachy lasu mieszały się w nowy sposób.

Borys westchnął ciężko. Był głodny i zmęczony, ale coś przeszkadzało mu wyruszyć na polowanie – czuł się samotny. Postanowił iść przed siebie, mając nadzieję, że spotka kogoś, kto wskaże mu drogę.

Po chwili usłyszał wesołe śmiechy i tupot małych kopyt. Zza krzaków wybiegły trzy koźlątka – Białe, Czarnouszek i Łaciatek. Bawiły się w berka i w ogóle nie przejmowały się, że w pobliżu może czaić się niebezpieczeństwo.

Gdy zobaczyły wilka, znieruchomiały. Białe szeroko otworzyło oczy, Czarnouszek schował się za Białe, a Łaciatek drżącą nóżką próbował zrobić krok w tył. Ale Borys nie zamierzał ich gonić. Przeciwnie – położył się na ziemi, spojrzał smutno i powiedział: „Nie bójcie się, nie mam ochoty polować. Chciałbym tylko wiedzieć, jak wrócić do swojego stada.”

Koźlątka popatrzyły po sobie. Białe, jako najstarsze, odważyło się spytać: „Naprawdę nie jesteś groźny?” Borys pokręcił głową. Wtedy Łaciatek podbiegł bliżej i zawołał: „Może pomożemy ci znaleźć drogę? My znamy każdy zakątek lasu!” Czarnouszek dodał: „Tylko obiecaj, że nas nie zjesz.” Borys uśmiechnął się po raz pierwszy od wielu dni. „Obiecuję” – odpowiedział.

Przez kolejne godziny wilk i koźlątka wędrowali razem. Czarnouszek wskazywał ścieżki, Białe uczyło Borysa, jak rozpoznawać ślady, a Łaciatek opowiadał śmieszne historie o wiewiórkach. Las, który wcześniej wydawał się wilkowi obcy, nagle stał się przyjazny. Borys zapomniał o głodzie, bo radość z nowej przyjaźni była silniejsza.

Wreszcie dotarli na polanę, gdzie pasło się stado wilków. Borys rozpoznał swoją rodzinę i w jego sercu pojawiła się ogromna ulga. Podziękował koźlątkom za pomoc, a te obiecały, że będą go odwiedzać w każdej wolnej chwili. „Przyjaźń nie zna granic” – powiedział Łaciatek, machając kopytkiem na pożegnanie.

Gdy słońce schowało się za wzgórzami, Białe, Czarnouszek i Łaciatek wróciły do swojej zagrody. Mama Koza uśmiechnęła się, widząc je bezpieczne i szczęśliwe. „Mamo, dzisiaj pomogliśmy wilkowi” – szepnęły, zanim zamknęły oczy. I tak zasnęły, a nad lasem rozświetliły się pierwsze gwiazdy. Dobranoc.