Wilk, który bał się wyć

— Bajka do czytania —

W lesie pod wielkim księżycem mieszkał mały wilk o imieniu Wiluś. Miał srebrzyste futro i złote oczy, ale w głębi serca nosił wielki sekret – bał się wyć. Każdej nocy, gdy inne wilki podnosiły pyski do nieba i wydawały z siebie długie, zawodzące dźwięki, Wiluś chował się w gęstwinie i zatykał uszy ogonem.

Bracia i siostry Wilusia często go namawiali: „Chodź, zawyj z nami! Księżyc jest pełny, a wycie sprawia, że czujemy się silni i wolni.” Ale Wiluś tylko kręcił głową, bo bał się, że jego wycie zabrzmi śmiesznie. Myślał, że nie ma takiego głębokiego, donośnego głosu jak inne wilki. Bał się, że jeśli spróbuje, to ptaki zaczną go naśladować, a wiewiórki będą się śmiać.

Pewnej nocy, gdy cała wataha wyła w chórze, Wiluś usiadł pod starą sosną i westchnął cichutko. Wtedy usłyszał szelest. Z gałęzi zleciała mądra sowa – pani Sówka. Mrugnęła wielkimi żółtymi oczami i powiedziała: „Widzę, że coś cię trapi, mały wilku. Opowiedz mi, co ci leży na sercu.” Wiluś spuścił głowę i wyznał jej swój sekret.

Sowa uśmiechnęła się pod dziobem. „A skąd wiesz, jaki jest twój głos? – zapytała. – Próbowałeś kiedyś?” Wiluś zaprzeczył. „Więc skąd to przekonanie, że nie umiesz?” Zastanowił się. Może faktycznie zawsze się bał, zanim spróbował. Pani Sówka zaproponowała, żeby tej nocy spróbował razem z nią. „Nie z watahą – powiedziała – tylko ty i ja. Tu, pod sosną, gdzie nikt nie usłyszy.”

Wiluś nerwowo zerknął w górę. Księżyc wisiał nad nimi jak wielki srebrny talerz. Sowa zaczęła pohukiwać delikatnie: „Uhu-hu-hu”. Potem spojrzała na Wilusia skinieniem głowy. On wziął głęboki oddech, zamknął oczy i wydał z siebie cichutkie: „Auuuuu…” Dźwięk był cienki i trochę drżący, ale piękny – jakby dołączył do niego wiatr. Sowa kiwnęła z uznaniem. „Widzisz? Twój głos jest wyjątkowy.”

Wiluś otworzył oczy i uśmiechnął się. Spróbował jeszcze raz, tym razem głośniej. Jego wycie rozbrzmiało w lesie, a po chwili z oddali odpowiedziały mu inne wilki. Nie ze śmiechem, lecz z radością. Brat i siostra przybiegli z polany. „Wiluś, to było piękne! Czemu zawsze się chowałeś?” – zawołali. A Wiluś zrozumiał, że wcale nie musi być doskonały – wystarczy, że jest sobą.

Tamtej nocy Wiluś po raz pierwszy przyłączył się do watahy. Stał na wzgórzu razem z rodziną i wył pełnym głosem. Gwiazdy iskrzyły, a księżyc świecił jasno. Gdy skończyli, poczuł się lekki i szczęśliwy. Poszedł do swojej jamy, ułożył się na miękkim mchu i zamknął złote oczy. Wokół panowała cisza, tylko gdzieś daleko pohukiwała sowa. Wiluś zasnął spokojnie, wiedząc, że każdy głos ma swoje miejsce na świecie.