Wilk, który chciał się zaprzyjaźnić

— Bajka do czytania —

W lesie, za pagórkiem, mieszkały trzy małe koźlątka: Kica, Kicuś i Kicap. Ich mama zawsze im mówiła: „Uważajcie na wilka!”. Ale pewnego dnia do ich polany przyszedł wilk Borys, który wcale nie chciał być straszny.

Borys miał wielkie, szare łapy i długi, puszysty ogon. Kiedy zobaczył koźlątka, uśmiechnął się szeroko, ale one natychmiast schowały się za krzakiem. „Nie bójcie się!” – powiedział cicho. „Ja tylko chcę się z wami pobawić.”

Kica wyjrzała ostrożnie. „Mama mówiła, że wilki są groźne” – szepnęła. Borys westchnął. „Wiem, ale ja lubię jeść jagody i słuchać śpiewu ptaków. Może pokażę wam coś fajnego?” – zaproponował.

Wyjął z kieszeni liść klonu i zaczął na nim grać tak piękną melodię, że koźlątka zapomniały o strachu. Kicuś podszedł bliżej, a Kicap klasnął w dłonie. „Jak ty to robisz?” – zapytały chórem.

Borys nauczył je grać na liściach. Potem razem zbudowali domek z patyków i szyszek. Kica znalazła szyszkę w kształcie gwiazdy i podarowała ją wilkowi. „To dla ciebie, bo jesteś miły” – powiedziała.

Kiedy słońce zaczęło zachodzić, Borys odprowadził koźlątka do domu. Mama koza zobaczyła ich przez okno i zdziwiła się, ale dzieci opowiedziały jej o nowym przyjacielu. „Widzicie” – powiedziała mama – „nie każdy wilk jest zły.”

Borys pomachał im na pożegnanie i poszedł w stronę lasu. Koźlątka długo jeszcze machały, a potem wróciły do chatki, gdzie mama przygotowała im ciepłe mleko i miód.

Tej nocy koźlątka zasnęły przytulone do siebie, a nad lasem świeciły gwiazdy. Kica śniła o wilku grającym na liściu, Kicuś o szyszkowej gwieździe, a Kicap o tym, jak fajnie jest mieć nowego przyjaciela. Cisza i spokój otuliły cały las, a księżyc uśmiechnął się do wszystkich, którzy nie boją się otworzyć serca.