Wilk i trzy koźlątka

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkały trzy małe koźlątka wraz z mamą kozą. Każdego dnia bawiły się wesoło na łące, skakały po kamieniach i jadły słodką trawę. Były bardzo szczęśliwe, ale trochę ostrożne – mama zawsze mówiła, żeby nie otwierać drzwi obcym.

Pewnego razu, gdy mama koza poszła na targ po warzywa, do drzwi chatki zapukał ktoś duży. – Puk, puk! – rozległo się głośno. Koźlątka z ciekawością wyjrzały przez okno. Zobaczyły szarego wilka z bukietem polnych kwiatów. – Ojej, to wilk! – szepnęło najstarsze koźlątko. – Nie otwierajmy! – dodało średnie.

Wilk uśmiechnął się przyjaźnie i powiedział: – Nie bójcie się, nie zrobię wam krzywdy. Jestem samotny i szukam kogoś do zabawy. Chcecie zobaczyć, jakie kwiaty zebrałem? – Położył bukiet przed drzwiami i zaczął nucić wesołą piosenkę. Koźlątka spojrzały po sobie. – Wygląda na miłego – powiedziało najmłodsze i odważyło się uchylić drzwi.

Wilk wszedł do środka bardzo ostrożnie. – Jaki macie ładny dom! – pochwalił. Koźlątka zaproponowały zabawę w chowanego. Wilk chował się za firanką, a one szukały go z chichotem. Potem razem skakali po poduszkach i tańczyli w kółko. Wilk był delikatny i uważał, żeby nie zrobić krzywdy małym koźlątkom. Śmiech niósł się po całym lesie.

Po południu do domu wróciła mama koza. Gdy zobaczyła wilka, aż podskoczyła ze strachu. – Co wy robicie?! To wilk! – zawołała. Ale koźlątka podbiegły do mamy i zaczęły opowiadać, jak miło się bawiły. – Mamo, on nie jest groźny! Pomógł nam upiec ciasteczka i nauczył nas nowej piosenki – tłumaczyły.

Mama koza popatrzyła na wilka, a ten spuścił wzrok i powiedział: – Przepraszam, że przyszedłem bez zaproszenia. Chciałem tylko się pobawić. Obiecuję, że nikomu nie zrobię krzywdy. – Mama koza uśmiechnęła się w końcu. – Skoro tak ładnie się bawiliście, to zostań na kolację – zaprosiła go.

Zjedli razem pyszną zupę dyniową i ciasteczka z jagodami. Wilk pomógł pozmywać naczynia i pożegnał się przed zachodem słońca. – Dziękuję za wspaniały dzień – powiedział i pobiegł do swojego legowiska na polanie.

W domku koźlątek zgasło światło. Księżyc świecił cicho przez okno, a małe koźlątka spały przytulone do mamy. Tam, na polanie, wilk patrzył w niebo i myślał: „Jaki piękny dzień”. Potem zamknął oczy i zasnął spokojnie, a gwiazdy mrugały do niego jak przyjaciele.