Bajka o wilku, który chciał być przyjacielem

— Bajka do czytania —

W głębokim lesie mieszkał Wilk. Miał szarą sierść, ostre uszy i długi ogon. Każdy, kto go ujrzał, uciekał z przerażenia. Ale Wilk wcale nie był zły. Lubił śpiewać, zbierać maliny i patrzeć na gwiazdy. Niestety, nikt nie chciał go poznać. Wilk był samotny i smutny.

Pewnego dnia, gdy Wilk spacerował po lesie, usłyszał cichutki płacz. To był mały zając, który wpadł w jeżyny i nie mógł się wydostać. Wilk ostrożnie podszedł i delikatnie rozsunął gałęzie. Zając drżał ze strachu, ale Wilk powiedział łagodnie: „Nie bój się, chcę ci pomóc”. Uwolnił zająca i zaprowadził go na polanę.

Zając spojrzał na Wilka z wdzięcznością. „Dziękuję” – szepnął. „Ale dlaczego mi pomogłeś? Przecież wilki są złe.” Wilk westchnął: „To tylko plotki. Ja chcę mieć przyjaciół, ale wszyscy uciekają, nim zdążę powiedzieć dzień dobry.” Zając zastanowił się chwilę i postanowił dać Wilkowi szansę.

Zając zaprowadził Wilka na swoją łąkę, gdzie skakał wesoło. Wilk usiadł pod drzewem i obserwował. Po chwili wyjął z kieszeni mały kamyk – błyszczący jak gwiazda. „Zbieram je od lat” – powiedział. „Każdy przypomina mi o czymś pięknym.” Zając był zachwycony i poprosił, by pokazał więcej.

Wkrótce inne zwierzęta zaczęły wyglądać zza krzaków. Widziały, że Wilk się uśmiecha i pokazuje kamyki. Sroka odważyła się podejść, a za nią lis. Wilk przywitał je przyjaźnie. „Nie musicie uciekać” – powiedział. „Lubię was wszystkich.” Zwierzęta patrzyły na niego zdziwione, ale czuły, że mówi prawdę.

Następnego dnia Wilk zorganizował piknik na polanie. Przyniósł maliny, orzechy i miód. Zwierzęta przyszły tłumnie – zające, wiewiórki, sarny, a nawet niedźwiedź. Początkowo były nieśmiałe, ale Wilk zaczął śpiewać swoją ulubioną kołysankę o gwiazdach. Melodia była taka piękna, że wszystkie umilkły i słuchały z zachwytem.

Po piosence Wilk zaprosił wszystkich do zabawy. Skakali, tańczyli i jedli smakołyki. Żadne zwierzę nie czuło już strachu. Wręcz przeciwnie – każdy chciał spędzać czas z Wilkiem. Zając powiedział: „Jesteś najlepszym przyjacielem, jakiego mogłem sobie wymarzyć.” Wilk uśmiechnął się szeroko – po raz pierwszy od dawna.

Od tego dnia w lesie nikt nie bał się Wilka. Każdy wiedział, że ma dobre serce. Kiedy zapadał zmrok, Wilk siadał na wzgórzu i patrzył w niebo. Obok niego kładły się zwierzęta, a on szeptał: „Widzicie te gwiazdy? Każda z was jest dla mnie ważna.” I zasypiali w ciszy, spokojni i bezpieczni.