Zając, który chciał śpiewać jak słowik

— Bajka do czytania —

W małym lesie, między starymi dębami a srebrzystym strumieniem, mieszkał mały zając o imieniu Tuptuś. Tuptuś miał długie uszy, miękkie futerko i wielkie marzenie – chciał śpiewać tak pięknie jak słowik. Każdego ranka siadał na pagórku i próbował wydobyć z siebie czyste dźwięki, ale z jego gardła wydobywało się tylko ciche pomrukiwanie.

Pewnego dnia, gdy słońce wschodziło nad lasem, Tuptuś usłyszał słodki śpiew. To był słowik, który siedział na gałęzi wiśni. – Ach, jak ty pięknie śpiewasz – westchnął zajączek. – Chciałbym tak umieć. Słowik uśmiechnął się i powiedział: – Każde stworzenie ma swój własny dar. Ty też go masz, tylko musisz go odkryć.

Tuptuś zamyślił się. Poszedł na łąkę, gdzie bawiły się motyle. – Motylku, jaki jest mój dar? – zapytał. Motyl zatrzepotał skrzydłami: – Może umiesz szybko biegać? Albo skakać wysoko? Tuptuś wzruszył ramionami. – Biegam jak każdy zając – mruknął. – To nic szczególnego.

Po południu spotkał wiewiórkę, która zbierała orzechy. – Wiewióreczko, co potrafię robić naprawdę dobrze? – zapytał. Wiewiórka spojrzała na niego z uśmiechem. – Widziałam, jak dziś rano pomogłeś małej myszce znaleźć drogę do domu. Masz dobre serce i cierpliwość. To też jest dar.

Zając poczuł, że coś w nim drgnęło. Wieczorem, gdy księżyc zawisł nad lasem, usłyszał płacz. To był mały jeżyk, który zgubił się w ciemności. – Nie płacz – powiedział Tuptuś. – Zaprowadzę cię do twojej norki. Szedł powoli, a jeżyk kurczowo trzymał się jego futerka. Wkrótce znaleźli bezpieczne miejsce pod korzeniami starego buku.

Mama jeżyka dziękowała Tuptusiowi. – Jesteś bardzo odważny i pomocny – powiedziała. Tuptuś poczuł ciepło w sercu. Nagle zrozumiał, że nie trzeba umieć śpiewać jak słowik, żeby być wyjątkowym. Każdy ma swój własny sposób, by rozświetlać świat innych.

Następnego ranka Tuptuś znów usiadł na pagórku. Ale tym razem nie próbował śpiewać. Po prostu cieszył się słońcem i śpiewem ptaków. Podbiegł do niego słowik. – Widzę, że jesteś szczęśliwy – zaćwierkał. – Odkryłeś swój dar? Tuptuś skinął głową. – Tak, moim darem jest pomaganie innym – powiedział z dumą.

Od tego dnia Tuptuś pomagał każdemu, kto potrzebował wsparcia. Czasem pokazywał drogę, innym razem pocieszał smutnego liska. A gdy wieczorem kładł się spać w swojej norce pod starym dębem, czuł, że jest dokładnie taki, jaki powinien być. I to było najpiękniejsze uczucie na świecie.